Grosse Gewächse Riesling 2017 bij Langbeen Duitse Topwijn, 30 september 2018

Het blijft een beetje een ongewone setting om de top van de Duitse wijnen in de eenvoudige garage bij François Langbeen te proeven. Maar het heeft natuurlijk een zekere charme, en het getuigt van de nuchterheid van François, die misschien net daardoor wel vorig jaar tot “Riesling Fellow” werd bekroond.
Het nadeel van op zondag in Rumst te moeten proeven is dat een aantal wijnen na de degustatie van de dag voordien in Jabbeke al uitverkocht zijn. Dat was vorig jaar zo, en dit jaar, omwille van de uitermate kleine oogst 2017, was het niet anders.
Maar de kwaliteit van de geproefde wijnen is goed tot zeer goed, en na het strakke jaar 2015 en de fruitigheid van 2016 is 2017 eerder een klassiek rieslingjaar, met alles wat je van deze druif kan verwachten in de wijnen.

De Moezel presteert met jaargang 2017 heel goed, zoals de wijnpers al uitgebreid heeft verkondigd.
Een fijne Fritz Haag Brauneberger Juffer Sonnenuhr GG 2017 is daar een voorbeeld van. Delicaat wit fruit en citrus, uitgesproken mineraal, kruidig. Dens en krachtig en vrij strak met rijp pitfruit en veel materie. Al meteen een hoogtepunt van wijnmaker Oliver Haag.
De Brauneberger Juffer GG 2017 van dezelfde wijnmaker is nog mineraler, met een rokerige neus van spontane gisting en leisteen, fijnfruitig met pompelmoes en citrus. Niet zo strak als de Sonnenuhr, wat breder in de mond, rijp geel fruit met perzik en pitfruit.

Voor het zoveelste jaar op rij presteert ook Schloss Lieser weer op hoog niveau. Jammer genoeg is enkel de Niederberger Helden GG 2017 te proeven, de andere wijnen blijken al uitverkocht. Thomas Haag, broer van Oliver, tovert rokerige tonen van spontane gisting, klein rood fruit en fijne kruiden in deze wijn. Strak, krachtig en finesse, met veel materie en veel impressies: peperig, metalig, kruidig en mineraal. De lange afdronk bevestigt voor de toekomst.

Een andere stijl bij Zilliken: de Saarburger Rausch GG 2017 is open en toegankelijk, met gele en bruine appel, kerrie en perzikjes in de neus. In de mond veel fris fruit, appeltjes en citrus, met een goede lengte in afdronk.

Karthäuserhof houdt de grote wijnen wat langer op domein. De Eitelsbacher Karthäuserhofberg GG die zopas werd vrijgegeven is van 2015. Een heerlijk complexe neus van citrus, pompelmoes en kruiden, wat ook terugkeert in de mond. Fijn en strak, intens, mooi!

 

Ook de Toni Jost Bacharacher Hahn GG 2017 is geslaagd: citrus en de typische groene kruiden van de Mittelrhein, met een stevige zuurstuctuur.

Nog iemand die zijn grote wijnen een jaartje extra rust geeft is Peter Jacob Kuhn. Doosberg 2016 is complexiteit over heel de lijn, met broodkruim, kruidentuiltje, en dat typisch tikje oxidatie. Slank en kruidig in de mond, met een afdronk die blijft doorgaan. Grote wijn!

Rheinhessen doet het ook bijzonder goed in de selectie van Langbeen.
Gunderloch Rothenberg GG 2017 is eerst wat gistig en zwavelig door de spontane vergisting, maar heeft onderliggend veelbelovend fruit en kruiden. Korrelig, complex en salien in de mond met een talmend lange afdronk. Grote wijn.
Op hetzelfde niveau presteert Kühling-Gillot Pettenthal GG 2017: fijne groene kruiden en citruszeste, pitfruit. Wat rijper in de mond maar met een mooi pikantje en pitfruit, strak, vol en met een lange saline afdronk. Mooi!

 

 

 

 

 

De Pfalz dan: Ungsteiner Weilberg GG 2017 van Pfeffingen is sappig, strak, met perzik, mirabellen en witte kersen. Fijne wijn, dit domein blijft jaar na jaar hogere regionen opzoeken.
Rebholz is zoals steeds van een andere dimensie. Champions League niveau.
Ganz Horn GG 2017 is fijn en complex, met appeltjes, venkel, kruiden en zuivere citrus. Een mooie zuurstructuur zorgt voor finesse en kracht.
Kastanienbusch GG 2017 is meer gesloten en terughoudend op dit moment. Een beetje wit fruit en mineraliteit in de neus, en in de mond citruszuren die omgeven zijn door mooie fruitvullling. Rijpe en zalvende sappigheid. Wijn voor de toekomst…

Verrassend, net zoals vorig jaar, is de Juliusspital Würzburger Stein GG 2017. Complex met heel fijne citrus, rokerige mineraliteit, kruidentuiltje. Heel fraai gestructureerd, sappig en ronduit lekker. Mooie afdronk, mooie wijn!

Ook dit jaar weer was deze proeverij een unieke gebeurtenis. Het is immers nergens anders in België mogelijk om een dergelijke reeks GG’s te proeven.
2017 presenteert zich als een aantrekkelijk klassiek wijnjaar, met enkele heel mooie wijnen en over de hele lijn een meer dan correct niveau.
Dankjewel François, Hilde, en een leuke kennismaking met Jon Stalmans, die sinds kort wijnbar Riesling&Pinot in Antwerpen runt. Maar daarover later meer…

|m|

Advertenties

VDP.wijnveilingen 2018

Elk jaar in september organiseert het VDP de traditionele wijnveilingen. Over de geschiedenis en het belang ervan heb ik eerder al iets geschreven.

De biedprijzen op de wijnveilingen van vorig weekend in de Moezel en de Nahe braken weer records.
Dat is belangrijk, want elk jaar worden de resultaten van deze veilingen beschouwd als een indicator voor het afgelopen wijnjaar.
Het hoogste prijs werd betaald voor een gerijpte wijn van Gut Hermannsberg (Nahe): Kupfergrube Trockenbeerenauslese uit 1921. Na een startprijs van 350€ werd deze wijn uiteindelijk verkocht voor 14.994€.

© Peter Kupers

Het is natuurlijk ook de zweem van exclusiviteit en zeldzaamheid die aan de hoge prijzen bijdragen. Reikhalzend kijkt men naar de speciale bottelingen met opschrift “Versteigerungswein” die telkens weer speciaal voor deze veilingen aangeboden worden.
Toch zijn het niet alleen de superrijken van deze aarde die present tekenen op de traditionele evenementen. Het feit dat elke aangeboden wijn ook vooraf kan geproefd worden lokt vele wijnliefhebbers.
Zo was dit jaar collega-blogger Peter Kupers (thewineanalyst.org) aanwezig. Als het verslag op zijn blog verschijnt, laat ik dat hier zeker weten. Ondertussen pik ik schaamteloos enkele foto’s van zijn posts op Facebook.

Enkele resultaten

Op de wijnlijst van de 131ste veiling van de Moezel in Trier, georganiseerd door de plaatselijke Grosser Ring, stonden meer dan 11.000 flessen.
De 2017 Scharzhofberg Alte Reben Kabinett van Egon Muller werd er de duurste Kabinettwijn ter wereld. Er werd 250€ per fles voor betaald.
Een magnum 1988 Rausch Riesling Eiswein van Weingut Forstmeister Geltz-Zilliken, inzet 800€, wisselde van eigenaar voor 2.561€.
Naast de Kabinett van Egon Muller haalde ook de 2017 Scharzhofberger Auslese Goldkapsel van deze producent een veelvoud van de inzetprijs: van 350€ schoot de prijs tot 1.687 €. De 2017 Wehlener Sonnenuhr Auslese Lange Goldkapsel van Weingut Joh. Joh. Prüm verdrievoudigde de inzetprijs van 250€, een magnumfles van deze wijn haalde maar liefst 2.624€.

© Peter Kupers

Twee dagen later werd in Bad Kreuznach de veiling voor de Nahe gehouden. Hier werden ook wijnen uit de Ahr, Rheinhessen en Pfalz geveild. Hier “slechts” 4.344 flessen in aanbod, maar toch een omzet van meer dan 1.300.000€, een stijging van meer dan 40% ten opzichte van vorig jaar.
Naast de dure rariteitwijn uit 1921 eerder vermeld werden hoge prijzen betaald voor Pettenthal GG 2017 van Weingut Keller (Rheinhessen). Met 950€ is dit nu de duurste “trocken” wijn van de VDP groepering.
Een Pettenthal Riesling -N- Kabinett van Wgt Schätzel (Rheinhessen) behaalde 250€ per fles.
Christmann verkocht 140 flessen Ölberg-Hart “Kapelle” GG 2017 voor 137€ per fles.
Voor de allereerste keer ook Spätburgunders uit de Ahr onder de hamer: de 2016 Mönchberg GG 2016 werd voor 219€ per fles afgesloten.
Uit de Nahe zelf: meer dan 300 magnums van Wgt Emrich-Schönleber Rielsing Auf Der Ley GG 2017 werden verhandeld voor 287€ per magnum.

Volgend jaar ga ik toch eens proberen er bij te zijn om enkele van deze exclusiviteiten te proeven.

Bron: VDP.de

|m|

Weingut Gabelmann (Nahe): gedurfd, nieuw, talent

Tags

, , , ,

Kommer en kwel in de Nahe wat de hoeveelheid oogst in 2017 betreft. Afhankelijk van de bron worden verliezen van 45% tot 60% gemeld, veroorzaakt door een late opstoot van vorst in april en een vernietigende hagelbui in augustus.
Wat de kwaliteit van de wijnen betreft, lijkt het wel helemaal goed te zitten…

Na het jammerlijke bericht van Weingut von Racknitz brengen we toch ook wat goed nieuws uit de Nahe.
In het centrum van Niederhausen an der Nahe heeft Sebastian Gabelmann het aangedurfd om uit het niets zijn nieuw Weingut op te richten.
Helemaal uit het niets klopt wel niet helemaal: vader Kurt Gabelmann werkte voor enkele topdomeinen doorheen Duitsland. Hij was onder meer hoofdkeldermeester van Staatliche Weinbaudomäne, wat tegenwoordig Gut Hermannsberg (Nahe) is, en ging nadien Weingut Graf von Kanitz (Lorch, Rheingau) leiden.

Geschiedenis

Sebastian was dus sinds zijn jeugd ondergedompeld in wijn. Hij volgde een opleiding in de wijnbouwschool in Oppenheim en haalde de titel “staatlich geprüfter Wirtschafter für Weinbau und Oenologie“. Met dit diploma op zak kon hij aan de slag bij enkele vooraanstaande wijnbedrijven, zoals Dönnhoff (Nahe).

In 2013 besloot hij de grote sprong te wagen en zijn droom waar te maken. Zijn vrouw overtuigde hem: “Elke dag gaat elk gesprek met jou over wijn. Zou je je niet gelukkig voelen als je daar je job van maakte?
Samen met zijn vader kon hij enkele hectare wijngaard overnemen. Ze begonnen met 3,5 ha, sinds kort hebben ze het areaal kunnen uitbreiden tot 7 ha, nagenoeg allemaal steile hellingen rondom Niederhausen an der Nahe, waar hun domein(tje) gevestigd is.
Ze hebben nu onder andere wijnstokken in de Schlossböckelheimer Heimberg, Waldböckelheimer Mühlberg, en in en rond Niederhausen: Klamm, Kertz, Rosenberg en Rosenheck.
Hun eerste oogst was in 2014, maar die voldeed niet helemaal aan hun hoge kwaliteitseisen, dus daar kwamen ze nog niet mee naar buiten. In 2015 lukte het wel.
Eerste “officiële” oogst, en onmiddellijk vermelding in Gault Millau, Eichelmann en Feinschmecker. Zegt het iemand iets? Ik denk dan: talent.

Momenteel leidt Sebastian Gabelmann samen met zijn vader en met zijn vrouw het bedrijf. Zijn vrouw Nathalie Schwartz is gediplomeerd fotografe en vormgeefster. Zij is verantwoordelijk voor de ronduit schitterende grafiek van catalogus, logo en etiketten.
Dat logo, bijvoorbeeld. Voor wie, net zoals ik, de Duitse taal niet zo machtig is: “ein Gabel” is een vork…

 

Als jonge onstuimige wijnmaker richt Sebastian samen met negen andere jonge wijnmakers uit de regio NaheweinRebellen op (tagline: “Jong. Luid. Wild.”). De tien jonge ondernemers willen samen wijnregio Nahe meer bekendheid geven, en ondertussen elkaar met raad en daad bijstaan en gezamenlijke initiatieven opzetten. Gedurfd…

Gedurfd, ook, de etiketten. Op het vooretiket wordt enkel logo en naam Gabelmann en de druivensoort vermeld. Alle flessen zien er dus nagenoeg hetzelfde uit. Voor meer informatie moet je het rugetiket raadplegen. De drie kwaliteitsklassen (Gutswein, Ortswein, Lagenwein) worden summier aangeduid op de capsule: naarmate de “vorkjes”  een scherpere hoek vormen stijgt de kwalificatie.

 

 

 

 

 

 

 

 

De degustatie

We bellen op een namiddag aan, eerder uit nieuwsgierigheid en in eerste instantie gewoon om een wijnlijst op te vragen. “Gabelfrau” Nathalie overhandigt ons die met een grote glimlach. Als we terug in de auto stappen komt een jonge kerel in werkkledij ons tegemoet, brede glimlach, vriendelijk zwaaiend. Het blijkt Sebastian te zijn. Hij nodigt ons zonder enig aarzelen uit voor een spontane proeverij, buiten op de oprit, een oud wijnvat moet dienen als geïmproviseerde tafel.

We starten met de Gutswein Riesling trocken 2017. Die is afkomstig van wijngaarden tussen Waldböckelheim en Schlossböckelheim, waar de bodem vulkanisch van aard is. De wijn opent zich fruitig in het glas, sappig en lekker, niet heel complex, maar met wat appeltjes en kruiden, een fijn zoetje (8.2 g/l restsuiker) en zachte zuren (7.5 g/l aciditeit) is dit ronduit een plezierwijn.
Dat belooft voor wat nog komen moet…

De Ortswein Schlossböckelheimer Riesling trocken 2017 is van identiek dezelfde herkomst, alleen een week of twee later geoogst. En een tikje droger gevinifieerd: 5.5 g/l suiker. Er is nog wat gist in de neus, de wijn is pas gebotteld. Perzik en citrus zowel in neus als in de mond, fruitgedreven met wat meer materie en wat meer “beet”. Goed in balans met de zachte zuren.

Niederhäuser Rosenheck Riesling trocken 2017 is een van de Lagenweine van Wgt Gabelmann. Leisteen in de bodem, en dat vertaalt zich in de neus, die is rokerig mineraal, en heel elegant met ook wat citrus. Sebastian legt uit dat hij in de Lagenweine niet streeft naar overmatig fruit, dat hij meer kruidigheid wil uitdrukken en d eherkomst wil benadrukken. We kunnen niet vergelijken, want we hebben geen andere Lagewein geproefd, maar deze Rosenheck heeft zeker een mooie kruidigheid en een goede spanning, want weer een tikje meer restsuiker hier. Goede lengte in afdronk.
We krijgen de fles mee om ’s avonds verder te proeven, en als Sebastian de volgende dag vraagt hoe de wijn gesmaakt heeft moet ik bekennen: “Seriously addictive“. Ik bleef mijn glas bijvullen en de fles was leeg voor ik er erg in had.

“Zin om een Burgunder te proeven?” We aarzelen, maar Sebastian dringt aan. En terecht: de Weissburgunder trocken 2017, die met delicaat wit fruit, fijne sappigheid en mondvullend lekker een speciale vermelding verdient.

Het zoete gamma beperkt zich tot een Kabinett en een Auslese. En een Beerenauslese, voor de volledigheid, maar die proeven we niet.
De Kabinett heet voluit Waldböckelheimer Mühlberg Riesling Kabinett 2017. Met een bescheiden 35 g/l restsuiker blijft deze wijn strak, fijnfruitig en mineraal. Een oldskool Kabinett, niet zwaar of stroperig, en met een zuivere afdronk.
De Niederhäuser Rosenheck Riesling Auslese 2017 (95 g/l RS) vertoont kenmerken van de Botrytis: gedroogd fruit, rozijntjes, honing. Ook deze is niet over-zoet in de mond, maar met licht exotisch fruit en een mooie balans blijft alles heel licht en fijn.

Geen Riesling Spätlese in 2017, wat jammer is, maar dat zal wel aan de oogstverliezen liggen die dit jaar kenmerken. 60% minder oogst hier. Maar we gingen het niet over kommer en kwel hebben in dit artikel. Integendeel, de toekomst lijkt rooskleurig voor deze jonge getalenteerde wijnmaker.
Ik vond dat alle geproefde wijnen, hoewel ze uiteraard verschillend zijn, toch een zekere lijn of gelijkenis vertonen. De hand van de wijnmaker, zegt men dan. De wijnen gaan een bepaalde richting uit, ze hebben eigenheid. Gul, sappig en ronduit lekker, bijvoorbeeld. Niet de grote complexiteit, en het zijn geen dense, krachtige wijnen zoals bij von Racknitz, ze missen ook de extreme finesse van Dönnhoff, en de zuren zijn hier zachter dan bij Jakob Schneider. Maar ze wijn ongecompliceerd lekker, en die ene Lagewein die ik proefde vertoonde toch een zekere terroirtypiciteit.
Er is nog ruimte voor groei, uiteraard.
Maar ik maak graag eens een afspraak hier, en dan hoop ik heel het gamma te kunnen doorproeven.

|m|

Bronnen: 
helga-koenig-wein.blogspot.com
modernetopfologie.blogspot.com

 

Een laatste degustatie bij Weingut von Racknitz (Nahe)

Tags

, , , ,

Kommer en kwel, zo begonnen de vorige artikeltjes over de Nahe.
Hier, bij Weingut von Racknitz, is dat helemaal het geval. En jammer genoeg niet omdat er weinig oogst was in 2017.

Luise Freifrau von Racknitz.
Vrouw van adel, met een stamboom die minstens tot de 12de eeuw teruggaat.
Haar Weingut, vlakbij de ruïne van Kloster Disibodenberg, draagt de sporen van dat verre verleden. Een hoeksteen in de muur, ingebeiteld jaartal: 1608.
De wijngaard op Disibodenberg is even historisch. Sporen duiden op Romeinse aanwezigheid, waarbij wijnstokken op de zuidelijke helling werden aangeplant.
Geschriften bewijzen dat hier sinds de 11de eeuw onafgebroken wijngaarden zijn geweest.
De kloosterruïne en de wijngaarden komen in 1753 in bezit van de familie von Racknitz.
Diezelfde familie was in 1930 een van de oprichters van “Verein der Naturwein-Versteigerer an der Nahe e.V.“, de voorloper van het huidige VDP.

“1608”

Toch is het allemaal geen rozengeur en maneschijn. Integendeel, het verhaal van Luise von Racknitz is eerder treurig en jammerlijk.

Geschiedenis

In 2002 neemt Luise Freifrau von Racknitz het domein over na haar opleiding wijnbouw in Geisenheim.

Het lot brengt haar in 2003 samen met haar eerste echtgenoot, die na een carrièreswitch haar richting uit gestuurd wordt. Het wijngoed zit dan volledig in het slop. Er is nood aan verregaande vernieuwing en investering. Er moet geïnvesteerd worden in nagenoeg alles: elke machine en elk werktuig moet vervangen worden, heel de kelderuitrusting is verouderd en versleten. Wat er aanwezig is, is rijp voor een museum. De meest recente tractor dateert van 1971…
Maar ze gaan er voor en samen brengen ze het voor elkaar om terug richting top te mikken. Met succes: Weingut von Racknitz wordt een cultdomein. De eigenzinnige wijnmaakster maakt wijnen zoals die niet in de Nahe geproduceerd werden: vol, romig en krachtig, met een heel eigen stijl, onder andere door de wijnen een lang verblijf op droesem mee te geven.

Maar dan keert het tij. De combinatie gezin, huwelijk, kinderen en werk draait niet meer zoals het moet. Een scheiding, jonge kleine kinderen om voor te zorgen, geen tijd meer om in de wijngaard te werken en geen zin meer om nog verder te investeren.
2015 was de laatste oogst waarvan Luise wijn maakte. De druiven van 2016 liet ze hangen, de vogels deden zich er aan te goed. Er was immers geen plaats meer in de kelder om meer flessen te stockeren, want niemand hield zich bezig met de verkoop. In 2017 verkocht ze alle druiven van heel de oogst.
Enkele maanden geleden hakte ze de knoop door en nam ze een moeilijke beslissing: ze verkocht alle haar wijngaarden aan het nabijgelegen Weingut Klostermühle Odernheim.
Een kort berichtje op haar Facebook pagina bevestigt de notariële overname.
Als het geluk haar wat meezit – want blijkbaar is de afspraak hieromtrent nog niet helemaal beklonken – mag ze in de toekomst in samenwerking met dit wijndomein op “haar” manier van de druiven van “haar” Disibodenberg “haar” wijn maken. “Want ze weten niet hoe dat moet“, zucht ze gelaten.
In elk geval eindigt hiermee het verhaal van Weingut von Racknitz meer dan waarschijnlijk voor altijd.

Disibodenberg © Facebook pagina  Luise von Racknitz

Filosofie van wijnmaken

Er zat nochtans potentieel in de manier van wijnmaken en daardoor in de wijnen van von Racknitz.
Sinds de heropstart in 2003 wordt besloten om radicaal het gebruik van artificiële onkruidbestrijdingsmiddelen te bannen en conversie naar organische wijnbouw op te starten. Geen certificatie, die streven ze niet na, want ze willen de vrijheid behouden om in geval van uiterste nood toch te kunnen ingrijpen waar nodig. Ondertussen gebruiken ze eigen compost, venkelpreparaten, kaliumsilicaat, en alles wat in de biologische landbouw gebruikelijk is. Maar dus niet dogmatisch.

De oogst gebeurt manueel, in verschillende oogstdoorgangen. De eerste oogstgang is voor de Gutswein, de basiswijn. Bij de tweede oogstdoorgang gaat men de bodemherkomst van de verschillende wijnen benadrukken. De derde oogst is dan voor de Einzellagen of grand cru’s.
Alle wijnen, van basis tot Lagenwein, wordt op nagenoeg dezelfde manier in de kelder behandeld.
Opvoeding op edelstaal, na een lange maceratie op de schil, soms tot twee dagen als de oogst gezond is en dit toelaat. Vergisting steeds spontaan met eigen gisten.
De wijnen blijven dan lang, minstens negen maanden maar eerder een tot twee jaar op hun fijne droesem (sur lie) zonder verdere manipulaties. Als Luise gelooft dat de wijnen klaar zijn, worden ze gefilterd en gebotteld. “We laten ons niet opjagen door wijnschrijvers die hun boeken voor een bepaalde datum willen uitgeven“.

De degustatie

In Odernheim am Glan gaat een smal bosweggetje richting Klosterruine Disibodenberg. Als er een tegenligger moet passeren, is het wat puzzelen om elkaar voorbij te laten. Tussen hoge donkere bomen gaat de weg tot aan de parking aan de ruïne van het eeuwenoude klooster. Of nee, wacht, je kan nog even enkele meter verder. Daar hangt een uithangbord: Weingut von Racknitz. Een oud hoevegebouw, een grote binnenplaats met kasseien, hoge poorten, luikjes aan de ramen. Een hond kondigt luid onze aankomst aan.
Van op een hoge trap vraagt onze gastvrouw ons even geduld te hebben.

Luise weet haar gevoelens goed te verbergen. Ze ontvangt ons professioneel – na heel hard aandringen kregen we deze afspraak – en verzorgt voor ons een kleine maar mooie degustatie op het terras van het domein.
Ik vertel haar dat ik op ProWein 2017 zo onder de indruk was van een van haar wijnen: vom Vulkangestein 2015. De wijn maakte toen deel uit van een Masterclass “Female Winemakers“. Ze herinnert zich die dag nog goed, zegt ze. Ze was helemaal met de trein van Odernheim naar Düsseldorf gereisd, heel vroeg op, hoogzwanger van haar derde kindje. Om dan op die chaotische, veel te drukke en rumoerige degustatie gefrustreerd te moeten aanhoren dat men verkeerde dingen over haar wijn vertelt. Eigenlijk is ze wel blij dat ik net omwille van die degustatie nu hier ben. “Dan is er toch bij iémand iets blijven hangen”, zegt ze glimlachend.

Luise selecteert voor ons vier wijnen uit haar wijnlijst.

Riesling trocken vom Vulkangestein 2014. Deze wijn is afkomstig van de Schlossböckelheimer Königsfels, Traisen Rotenfels en Niederhäuser Klamm, waarvan de bodems, zoals de naam van de wijn doet vermoeden, uit verschillende soorten vulkanische gesteente (rhyoliet, porfier, melafier) bestaan.
Fijne minerale stijl, wat lactisch, droesem in de neus. Spicy, kruiden, kalk, curry. Eerst is het fruit wat moeilijk te vinden, later wat meer witte steenvruchten, perzik.
Droog, peperig en pikant in de mond, veel materie, hoog in zuren maar van een heel fijne elegante soort, mineraal. Droog en intens in afdronk.

Riesling trocken vom Kieselstein 2014: van de wijngaard vlakbij het wijngoed. De enige die niet steil is, zegt Freifrau von Racknitz. Een hoog gehalte aan kiezels in de bodem, u had het wellicht al geraden.
Rokerig, mineraal, Sponti-neus, met wat meer fruit hier: boomfruit, ananas. Weer die peperigheid in de mond, kruidig, zuren zijn hoog maar door de romigheid in deze wijn stoort dat niet. Rijper, misschien al tikje oxidatief, maar mooi, en weer in de eigen stijl van het huis.

Riesling trocken vom Vulkangestein 2015: Interessante en complexe neus met wat groen, Sponti, iets hout. Strak, rijk en vol. Mooie, speciale stijl van Riesling. Citrus, pompelmoes, met heel verfrissende zuren. Lange afdronk,met citroenzuurtjes, melkroom, pompelmoesschilletjes, harmonische zuren die blijven doorgaan. Mooi!
Ik weet terug waarom ik zo onder de indruk was op Prowein vorig jaar.

Odernheimer Kloster Disibodenberg Riesling trocken 2013, de grand cru van het huis. Op de 7 ha van de Disibodenberg staan de wijnen aangeplant op boven elkaar aangelegde terrassen, die soms tot bijna een kilometer lang zijn. Zuidelijke steile helling met leisteen en verweerde zandsteen om de warmte op te slaan.
Rijk, intens en boeiend in de neus, met wat evolutie: koffie, nootjes, karamel, firne. Volle wijn met tikje restzoet, sappig, goed gebalanceerd, citrus, appel, rijper fruit. Lange afdronk met veel reserve. Saliniteit. Grote wijn!

Als we zeggen dat we de dag voordien bij Dönnhoff waren en dat hier zowat de tegenovergestelde stijl van wijn wordt gemaakt, beaamt Luise dat en is ze er duidelijk fier en trots op. Het verschil tussen de fijn-delicate wijnen bij Dönnhoff en deze stevige, volle, intens krachtige Rieslings kan inderdaad niet groter zijn. Maar deze wijnen verdienen zeker ook hun plaats, meer nog, ze kunnen onvergetelijk mooi zijn en moeten gastronomisch ook geweldig inzetbaar zijn.

© Anty Fung, Facebook

Een persoonlijke noot tot slot, waarbij ik Luise Freifrau von Racknitz nog het allerbeste wil toewensen, en ik hoop dat ze in haar nieuwe leven rust, plezier en voldoening vindt. En ook dat haar Disibodenberg Riesling kan blijven voortbestaan, dat ze op “haar” manier “haar” wijn van “haar” druiven kan blijven produceren.
Het ga u goed, Luise!

|m|

Bron: Interview Piero Sini

Wgt Dönnhoff (Nahe), jaargang 2017

Tags

, , , , , ,

Kommer en kwel in de Nahe wat de hoeveelheid oogst in 2017 betreft. Afhankelijk van de bron worden verliezen van 45% tot 60% gemeld, veroorzaakt door een late opstoot van vorst in april en een vernietigende hagelbui in augustus.
Wat de kwaliteit van de wijnen betreft, lijkt het wel helemaal goed te zitten…

De hond des huizes begroet ons

45% minder oogst dan gemiddeld“, zegt Sascha Schömel bij Weingut Dönnhoff ons als hij ons jaargang 2017 voorstelt.
Er is heel weinig wijn. Van Brücke GG 2017 werd amper 650 liter geproduceerd. Bijna noodgedwongen heeft men dit jaar enkele nieuwe GG’s in het leven geroepen. Van het kernstuk van Roxheimer Höllenpfad wordt nu een Höhlenpfad im Mühlenberg GG 2017 gemaakt, en ook Kreunacher Krötenpfuhl, voorheen enkel gebruikt om een schitterende Kabinett voort te brengen, krijgt nu de status van Grosses Gewächs met de Krötenpfuhl GG 2017.
Helaas allemaal al uitverkocht, net zoals de meeste andere wijnen op de wijnkaart.
We krijgen toch een mooie overzichtsdegustatie van joviale Sascha.

Voor meer details over de wijngaarden en de wijnen verwijs ik graag naar vorige artikels over onze bezoekjes bij Dönnhoff:

Uitstap naar de Nahe – Wgt Dönnhoff
Uitstap naar de Nahe – de wijnen van Wgt Dönnhoff (1)
Uitstap naar de Nahe – de wijnen van Wgt Dönnhoff (2)
Uitstap naar de Nahe – de wijnen van Wgt Dönnhoff (3)
Uitstap naar de Nahe – (2016): Weingut Dönnhoff revisited (deel 1)
Uitstap naar de Nahe – (2016): Weingut Dönnhoff revisited (deel 2)

 

Verschillende bodemsoorten in de Nahe

Riesling trocken 2017 en Tonschiefer Riesling trocken 2017 zijn twee basiswijnen, de eerstgenoemde afkomstig van de meer warme wijngaarden rond Bad Kreuznach, de tweede van leisteenbodems van de Oberhäuser Leistenberg. Het verschil is duidelijk: de Riesling trocken is droger maar blijft sappig en licht, fijn en elegant, Tonschiefer kan zijn herkomst niet verbergen: leisteenmineraliteit, rokerig, wat meer body en ook wat meer restzoet, en lichte saliniteit. Zelfs in dit basisgamma bewijst Dönnhoff zijn topniveau.

Kreuznacher Kahlenberg 2017 (VDP.Erste Lage) is wat breder, met rijpere pitvruchten en perzik in de neus, en ook wat breder met rijp fruit in de mond. Kleine bittertjes in de lange afdronk, duidelijke reserve, dus wijn om even weg te leggen.

Roxheimer Höllenpfad 2017 (VDP.Erste Lage) is complexer, maar ook moeilijk op dit moment. Alle wijnen zijn pas enkele dagen geleden gebotteld, zegt Sascha. Citrus en limoen, wax, rokerig, nootjes, marsepein, sinaasschil. Opvallend glycerinegevoel op de tong. Moeilijke wijn, in een moeilijk en veel te jonge fase.

Hermannshöhle GG 2017 komt van een vatstaal en is overweldigend. Ik schrijf “Wow”… Nog een beetje gistig, dat wel, maar het fijne witte fruit, de groene perzik, de mineraliteit en kruidigheid zitten zo fijn verwezen. Dens maar lichtvoetig, delicaat en fijn, zuiver, lang, groots. De Dönnhoff signatuurwijn bevestigt, nog maar eens.

Hermannshöhle GG 2016 is zo mogelijk nog grootser. Cacaoboter, marsepein, citrus, kruiden, bloemenwei, fijne mineraliteit. Nooit overheersend, altijd verfijnd en edel. In de mond vol en dartel, met heel veel impressies. Complexe en grote topwijn. Een voorrecht om dit in ons glas te krijgen.

Stapje terug om naar het zoete gamma over te schakelen.
De Dönnhoff Riesling 2017 (in feinherbe stijl) krijgt toch een sterretje in mijn notaboekje. 25g/l restsuiker, fijn en fruitig, delicaat evenwichtig, en vooral heel lekker. 

De twee klassieke Kabinetts, analytisch nagenoeg identiek (ongeveer 45g/l restzoet hier), dus herkomst en bodem bepaalt de wijn.
Kreuznacher Krötenpfuhl Riesling Kabinett 2017 heeft een mooie aciditeit van citruszeste en wat kruidigheid, strakke stijl, sappigheid.

Oberhäuser Leisenberg Riesling Kabinett 2017 kan de leisteenbodem niet verstoppen. Wat reductief, rokerig, zeste van citroen, limoen en sinaasappel. Nog wat strakker dan de vorige Kabinett, met een duidelijke saliniteit in de afdronk. Heel mooi. Uitverkocht…

Niederhäuser Hermannshöhle Spätlese 2017 komt van jongere stokken op deze topwijngaard. Ze hebben toch nog de respectabele leeftijd van 20 jaar. Auslese wordt van stokken van rond de 40 jaar oud gemaakt, terwijl de oudste stokken van 70 jaar en meer gereserveerd worden voor de magnifieke droge GG’s.
De Spätlese 2017 vertoont licht ingetogen tropisch fruit, sinaaspartjes, een gebalanceerde aciditeit en een talmende zalvende afdronk. Fantastische Spätlese, heel mooie wijn.

Oberhäuser Brücke  Riesling Auslese Goldkapsel 2017 is bijna op Beerenauslese-niveau, zegt Sascha. Geweldig mooi in de neus, zolderappeltjes, geel fruit, pitvruchten, kruidigheid,… Zoet en breed in aanzet, zonder stroperig te worden. Tropische vruchten, mango, ananas. Groots en complex.

Niederhäuser Hermannshöhle Riesling Auslese Goldkapsel 2017 vertegenwoordigt alles wat deze wijnstijl zo uniek maakt. Mineralen, bloemen, wit en geel fruit, kruiden, tropisch en exotisch fruit, breed en rijp. Toch houden de fijne zuurtjes alles beheerst en adellijk. Lange, romige afdronk. Uniek mooie wijn.

Een ronduit schitterende collectie presenteert Weingut Dönnhoff in jaargang 2017! Opvallend is de zachte aciditeit, die hier nergens overheersend wordt. De wijnen vertonen allemaal de handtekening van Cornelius Dönnhoff, de eigen huisstijl: licht, delicaat, nooit overheersend. Wijnen die fluisteren, heeft Cornelius ons ooit eens toevertrouwd. Daardoor multifunctioneel inzetbaar en combineerbaar met zoveel gerechten.
Jaargang 2017 bevestigt nog maar eens waarom dit domein (niet alleen bij mij) zo hoog aangeschreven staat.

|m|

Wgt Jakob Schneider (Nahe), jaargang 2017

Tags

, , , , ,

Kommer en kwel in de Nahe wat de hoeveelheid oogst in 2017 betreft. Afhankelijk van de bron worden verliezen van 45% tot 60% gemeld, veroorzaakt door een late opstoot van vorst in april en een vernietigende hagelbui in augustus.
Wat de kwaliteit van de wijnen betreft, lijkt het wel helemaal goed te zitten…

We beginnen ons overzichtje van enkele Nahedomeinen met Weingut Jakob Schneider. Niet op het domein deze keer (zoals hier, hier en hier), maar gewoon in Heusden bij Gent, waar Wijnhuis Tinto dit domein sinds kort vertegenwoordigt.
Steven en Nathalie vroegen me om de stalen van de 2017 jaargang mee te komen proeven. Uiteraard wou ik dat.
En vermits ze enkele dagen later op vakantie zouden vertrekken, kreeg ik de flessen mee, met de opdracht om even na te proeven na enkele dagen. Dat deed ik met plezier!

 

 

 

 

 

 

 

 

De twee basiswijnen zijn genoemd naar de bodems waar ze vandaan komen: leisteen (Grauschiefer) en vulkanisch (Melaphyr).
Grauschiefer Riesling trocken 2017 is eerst wat reductief, met gerookte en vlezige toetsen, en onderliggend wit fruit, citrusschilletjes, agrum. Licht in aanzet, verfrissend, met pompelmoes, agrum, citrus. Het evenwicht neigt nu nog naar de aciditeit. Zuivere afdronk, klein bittertje. Boeiende instapper, strak en licht.
Een dag of twee later komt in de neus meer zolderfruit door, kweepeer en klein rood fruit. Delicaat in aanzet met voldoende mondvulling, zachtere aciditeit dan eerst. Een beetje rust doet duidelijk zijn werk ten goede hier.

Melaphyr Riesling trocken 2017 vertoont meer bloemetjes, geel fruit, en is dus iets breder in de neus dan Grauschiefer. Kruidig, grassig, rokerig mineraal.
In de mond ook wat zoetere impressies, denser, met een fraaie zuurstructuur en een zalvend mondgevoel.
Op dag 2 en 3 in de neus meer peer, peardrops, kweepeer, marmelade, abrikoos en toast, rook. De wijn heeft nog aan veelzijdigheid gewonnen. In de mond is de wijn wat teruggeplooid, maar heeft nog steeds goede densiteit en materie.

Melaphyr en Grauschiefer zijn twee verschillende stijlen van instapwijn: de ene strak en lichter, de andere wat krachtiger en zalvend. Beide zijn ronduit plezierwijnen die het bij dit warme zomerweer heerlijk doen als aperitief op het terras.

Niederhäuser Rosenheck Riesling trocken 2017 is rokerig, mineraal en geeft nog niet veel prijs kort na openen. Strakke aciditeit met onderliggend goede materie. Mooie complexiteit en wat kruidigheid. De zuurtjes blijven doorgaan, maar krijgen wat compensatie van witte pitvruchten.
Drie dagen zijn nodig om deze wijn op zijn waarde te kunnen schatten. Edele neus van kruiden en mineralen. Perzikpitten, nootjes, salie, citroengras. Sinaas- en pompelmoesschillen. Zachtere zuren nu, van citroen en wit fruit met weer die kleine kruidigheid. Goede spanning met zuurtjes die later toch weer komen opzetten, samen met pompelmoesbittertjes. Spannende en boeiende wijn.

Niederhäuser Felsensteyer Riesling trocken 2017 heeft onmiddellijk na openen een leuke snuffelneus: wit fruit, rood bessenfruit, ananassnoepjes, kruiden, bloemenwei. Sappig en toegankelijk, met strakke zuurtjes, goede vulling en rijpere fruitimpressies.
De wijn blijft gedurende enkele dagen deze sappigheid en densiteit behouden. Veelzijdig en lekker. Als de aciditeit later gaat versmelten wordt dit een grote wijn!

Niederhäuser Hermannshöhle Riesling trocken 2017 is bij openen iets reductief, met hennep, hooi, citrus en agrum en rokerigheid. Terug wat eenvoudiger in stijl. Fijne citrus, goed evenwicht, maar eerder terug op instapniveau dan de wijngaardnaam doet vermoeden. Ook na enkele dagen wordt de wijn niet echt interessanter.

 

Norheimer Dellchen Riesling trocken 2017 is een van de twee Grosse Lagen-wijnen van Weingut Jakob Schneider. Ze krijgen een gouden capsule rond de kurk.
De wijn vertoont duidelijk het kenmerk van spontane vergisting (Sponti-neus). Vlezig, complex en mineraal. Citrus, rijpe sinaas, zolderappeltjes, kruiden. Complex, krachtig en lang, dense wijn met veel impressies. Kruidigheid en spicyness valt op hier. Beetje lactisch en droesemindrukken.
Later in de week wordt de wijn romiger, en de bittertjes in afdronk nemen wat toe.

Hermannshöhle Riesling trocken MAGNUS 2017 geeft in eerste indruk niet veel prijs. Gesloten, mineraal, gerookt, vlezig. Erg complex bij opschudden: zolderfruit, pitfruit, bloemen. Veel materie in deze wijn, mooi fruitgedreven en strakke aciditeit. Stenige mineraliteit, saliniteit, kruidigheid. Focus en precisie hier, grote wijn.
Na enkele dagen flesrust bevestigt deze wijn alleen maar: meer complexiteit, wat rijper fruit en wat kruiden, grote lengte. Mooie wijn.

 

Twee zoete wijnen tenslotte, een Kabinett en een Auslese, jammer genoeg geen Spätlese.
Klamm Riesling Kabinett 2017
is boeiend in de neus (kleine reductie, bosappeltjes, kruidigheid, mineraal), maar valt een beetje tegen in de mond. Sinaas en Isostar, zuurtjes ontbreken om evenwicht te geven. Hier zijn zowel Steven als ik benieuwd naar de evolutie over enkele dagen.
Wel, ik kan Steven gerust stellen: dit wordt een heerlijk glas Kabinett, met fijn citrusfruit onder de sappige fruittonen. Na een weekje koelkast gaan we zelfs richting rood fruit, cassis, en blijft de mineraliteit opmerkelijk. Spanning in de zuurtjes en de sappigheid. Mooie Kabinett die wat tijd nodig heeft.

Hermannshöhle Riesling Auslese 2017 vertoont roosjes, florale toetsen en honing in de neus. Rijp, pikant, kruidig, met goede zuren, honing en veel lengte.
Een week later is de neus heel complex, met aardse en wat vegetale impressies naast het rijpe tropische fruit (mango, ananas) met honing en gedroogde vruchten. In de mond ook honing en rijp tropisch fruit, met saliniteit op de lippen. Zuivere en lange afdronk vol rijp fruit zonder plakkerigheid. Heerlijke Auslese.
Nu al heel toegankelijk, maar zal uiteraard nog winnen met enkele jaren kelderrust.

Weingut Jakob Schneider behoort ondertussen tot de groten van de Nahe. “Aufsteiger des Jahres” in Gault&Millau 2017, vier druiventrosjes een jaar later in diezelfde gids. De wijnstijl werd “serieuzer” sinds mijn eerste kennismaking hier in 2015. Meer diepgang, en ook meer precisie. Bij sommige wijnen lijkt Jakob junior wat teveel moeite gedaan te hebben (Dellchen), en kan “less is more” raad brengen, maar al bij al is 2017 een meer dan geslaagde jaargang, die een heel hoge kwaliteit en veel drinkplezier brengt.

VDP heeft nu ook eigen Sekt-classificatie

Tags

, , ,

VDP (Verband deutscher Prädikatsweingüter) heeft gisteren op de algemene vergadering beslist over een eigen classificatie voor Duitse schuimwijn of Sekt.

Het nieuwe VDP.SEKT.STATUT draagt ​​de kwaliteitscriteria die de vereniging op de VDP.wijnen toepast over op de productie van mousserende wijn. De kern van de “VDP.Sektklassifikation” is – net zoals de wijnindeling – de VDP.Herkomstpyramide. Er zal ook gewerkt worden met vier herkomstniveua’s:
VDP.Gutssekt
VDP.Ortssekt
VDP.ERSTE LAGE® en
VDP.GROSSE LAGE®.

Het moet het voor leden in de toekomst gemakkelijker maken om de kwaliteit en betekenis van hun Sekt te benadrukken. De mousserende wijnclassificatie is gebaseerd op strikte kwaliteitscriteria, die gebaseerd zijn op de voorschriften en de specificaties van Champagne.
Daarom is de traditionele flesfermentatie zoals in de Champagne in alle vier kwaliteitsniveaus verplicht. VDP.Gutssekt en VDP.Ortssekt moet ten minste 15 maanden op de droesem (“sur lattes”) rijpen, VDP.Lagensekte en alle jaargangwijnen (“millésimé“) minstens 36 maanden.  Bovendien moeten de druiven vroeg en met de hand worden geoogst en moeten ze uit eigen productie komen. Richtwaarden zijn ook vastgesteld voor het alcoholgehalte in de basiswijn en in de mousserende wijn en een maximale persingspercentage voor de druiven. Voor de productie van basiswijn gelden de strikte richtlijnen van de VDP.

“Met deze strikte kwaliteitscriteria voldoet VDP.SEKT.STATUT aan de hoogste internationale normen. Ook hier weer benadrukt het VDP zijn pioniersrol als verdediger en voorvechter van de hoogste kwaliteit voor wijn en nu ook voor schuimwijn,”zegt VDP.Voorzitter Steffen Christmann. Duitse mousserende wijn heeft de laatste jaren aan belang gewonnen bij wijnliefhebbers in Duitsland en in het buitenland. Maar de term Duitse mousserende wijn is nog steeds erg breed. “Met dit VDP.SEKT.STATUT willen we wijnliefhebbers in Duitsland en internationaal een kwaliteitkompas bieden dat hen helpt zich te oriënteren bij hun keuze “, zegt Christmann.

Bronnen:
Meininger.de
VDP.de

|m|

 

Wgt Dönnhoff Kreuznacher Krötenpfuhl Kabinett 2015

Tags

, , ,

Warme zomerdagen vragen om lichte, verfrissende gerechten. Een slaatje in plaats van een stoofgerecht, wat extra zout om het lichaam in evenwicht te houden.
En lichte wijnen, natuurlijk, met een laag alcoholgehalte en een verfrissende doordrinkbaarheid.
De perfecte dagen om de Kabinetts uit de kelder te halen.

De Oberhäuser Leistenberg Kabinett van Weingut Dönnhoff (Nahe) is natuurlijk de klassieker van dit huis. De Kreuznacher Krötenpfuhl Kabinett  is een minder bekende wijn afkomstig van een minder bekende wijngaard.

Kreuznacher Krötenpfuhl heeft een warme löss-leembodem met een hoog aandeel aan kwartsietkiezels. Door de zuidelijke ligging en de specifieke ondergrond warmt de bodem erg snel op, en de wijnstok begint hier heel vroeg uit te lopen. De leembodem is een uitstekend waterreservoir, zodat zelfs in droge jaren de stokken voldoende water krijgen. Door de stenige grond brengen de wijnstokken hier trossen met kleine besjes voort, die delicate aroma’s en een levendige aciditeit ontwikkelen. VDP klasseert deze wijngaard als Grosse Lage.
Cornelius Dönnhoff produceert hier een van de twee Kabinettwijnen, en sinds 2017 ook een Grosses Gewächs.

Wgt Dönnhoff Kreuznacher Krötenpfuhl Kabinett 2015

Licht bleekgeel in het glas.
Eerder ingetogen neus met perzik en steenvruchten, groene rinse appel, citrusschil, en een vuursteenachtige (zwavelige) mineraliteit. Groene kruiden en thee.
Rijpe exotische vruchten in de mond, ananas, mango en vooral passievrucht, met stevige citruszuren die voor evenwicht zorgen. Gebalanceerd en lang, met veel extract en naar de afdronk toe saliniteit. In de afdronk citrus- en pompelmoesschil en complex tropisch fruit. Heel mooie Kabinett in een wat rijkere stijl, met nog een lange toekomst voor zich.

|m|

“De Ultieme Hallucinatie”: Peter Kupers doet verslag van een unieke proeverij

Tags

,

Op zijn lezens- en volgenswaardige blog The Wine Analyst deed Peter Kupers zopas verslag van de unieke degustatie die tweejaarlijks door Hilde en Francois van Langbeen Duitse Topwijn wordt ingericht. Het evenement krijgt de intrigerende naam “Ultieme Hallucinatie “. Ik kon er zelf nog niet aan kon deelnemen: zin genoeg, tijd en gelegenheid ontbreekt.

Daarom heel blij dat Peter ons doet watertanden bij het lezen van zijn verhaal. In prachtig Engels, trouwens. Bedankt dat ik dit mocht delen, Peter !


A UNIQUE TASTING OF AGED GERMAN WINES

German wine is gaining ground on the Belgian wine market, which is of course fantastic. There where however darker times, when Germany was eschewed by many as a proper wine country and considered a mere ocean of flabby, sweet swill. Luckily there were a couple of wine merchants who remained convinced by the quality of German wines.

Among them François Langbeen can be considered as one of the most significant contributors to the image of German wine we have today. For almost thirty years he has focused only on German wines, having built a fantastic portfolio, but even a more impressive treasury of some of Germany’s greatest producers. Every two years, François and Hilde De Jonckheere, who joined the company a couple of years ago, organize “The Ultimate Hallucination”, a presentation of rare or exceptional aged wines. I had seen the lineup presented in previous editions, so I jumped on the invitation. Needless to say, I was not disappointed.

Sektwise I was floored by the starter, Georg Breuer’s 1990 brut from magnum (disgorged in 2015). Composed of the three Burgunder varieties (pinot gris, blanc and noir), and topped up with a Riesling-based liqueur de dosage, it was stunningly rich in the nose with blossom honey and candied fruit. It showed none of the richness on the palate, lean yet intense, clean, and nothing of the usual autolysis impressions you would expect from a wine that had spent such a long time on the lies. An absolutely stunning wine.

German Spätburgunder is on the up, there is no doubt about that. It is not just because Burgundian prices are increasing exponentially, but also because Spätburgunder often offers a different interpretation of what pinot noir can be. There is however a misconception that I come across in a lot of tasting notes, both by amateurs and revered professionals, stating that Spätburgunder does not have the ability to age. I have little experience, but the two wines served here certainly confirmed my gut feeling that there is a lot of untapped potential.

August Kesseler’s Assmannshausen Höllenberg 1999 had aged beautifully. Höllenberg is a legendary vineyard and has been the home of outstanding Spätburgunder for centuries. Partially ungrafted vines from clones taken at Clos Vougeot almost 100 years ago, picked quite late in October and aged in Burgundian oak. Aromas of wild strawberries, sweet, succulent cherries and a hint of roasted spices. Very soft on the palate, with acidity only showing near the end, it is exemplary. Elegant, feminine but with a decidedly Germany concentration.

Bernd Philippi’s Pinot Noir R 2003 stands in stark contrast, showing absolutely no hint of evolution, going instead on ripe, fleshy black and red fruit on the nose, leaving a serious impression on the palate with a tannic structure that could easily need another decade to soften. It is less my style of aged pinot noir, but it is impressive in its balance. Interestingly enough, the wine is labelled as Tafelwein. In the eighties Philippi was met with resistance as his pinot noir, matured in small barriques, was labelled atypical and thus denied an appellation. Nowadays his style has become broadly accepted, but the Tafelwein labelling stuck.

Moving on to the Rieslings, palates where reset with a pleasant but not exceptional Karthauserhofberg Spätlese Trocken 2006 followed by Breuer’s Rüdesheum Berg Schlossberg 2001, a wine that was not in the best of places. You could sense that it was coming together slowly with marked ripe fruit, but that it was still a bit unhinged and unfocused. We then moved on to what would turn out to be one of Germany’s iconic wines: Koehler-Ruprecht’s Kallstadt Saumagen Auslese Trocken R 1997.

It is a wine made to last, spending already six years at the estate before being released (a rarity in Germany where the vast majority of wines is drunk far too young), and only beginning to come together at 20 years of age. This one had been on my bucket list for quite some time, and going in blind certainly helped in appreciating its power and quality. Reductive at first, chalk dust, even something left of sponti aromas. Linear and tangy in approach, only to flesh out gradually on the palate, ending juicy with notes of lemon curd, liquorice and succulence, filled with joyfulness and life throughout. A defining wine, already the highlight of the wines tasted this year, and one that will stick with me for a very long time.

Schloss Reinhartshausen used to be one of the leading estates in the Rheingau, but it has gone a bit sideways these days, with scathing scores in Germany’s leading wine guides. In the nineties however, it was a different story, and the role August Kesseler played in the winemaking may have been a great contributor. The 1999 Erbach Marcobrunn Spätlese is at its peak I believe, delivering a nice fruit-driven impression with peaches and apricots. It will never be excelling, but it is pretty good. Moving on to Auslese: Dr. Crusius. Longtime fans will remember me raving about this producer’s Schlossbockelheimer Felsenberg 1995 Auslese a while back, and the 1998 Millenium Auslese, sourced from the Traisen Bastei Lage did not fail to deliver. Very clean, fresh fruit jelly but with the sugar fully integrated as a structural element, not showing overt sweetness. A wine that still has a long way to go, and I would confidently stock up on it (alas, impossible to find as this was auctioned off at the time of release in minute quantities).

Karthauserhof has never stuck to me as a top producer. I find them more interesting for their location in the Ruwer valley with an actual monopol vineyard, than for their wines. Even so, the Karthauserhofberg Beerenausslese 1999 auction edition is a memorable wine. Lemon curd, Napoleon sweets, honey and lime jelly are all very nicely countered by freshness. It is not an overt wine, more on nuance than on blockbusting, the type of drink that you will enjoy with every sip, emptying the (tiny) bottle before you realize it. I am curious to see what they will put up for auction in September.


 

Vijf mannen in de Elzas: slot, sfeer en foto’s

Tags

, , , , ,

Vijf mannen in twee auto’s doorheen een wijnstreek. Met een geweldige gids, Peter Depré, die de streek van binnen en van buiten kent. Die met de wijnmakers mee discussieert over hun collega’s, de laatste nieuwtjes weet en daar op zijn eigen bescheiden manier mee omgaat. Was het top? Ja, het was top.

Er stonden ook nog andere activiteiten gepland op het weekend. Ondergetekende zorgde voor een gedetailleerd roadbook met de planning van de gemaakte afspraken, wat tot mijn eigen verbazing redelijk stipt werd opgevolgd.

Vrijdagmiddag hielden we halt voor een picknick boven Dahlenheim. In de verte zien we de grand cru Steinklotz, de meest noordelijke grand cru wijngaard van Alsace, wat evenveel wil zeggen als: we zijn aangekomen! We verorberen onze broodjes terwijl we de eerste wijngaarden bewonderen. Enkele stevige windvlagen doen ons naar een truitje en het wegvliegende beleg grijpen.
(klik op de foto’s om een grote weergave te verkrijgen)

Na het bezoek aan Domaine Pfister en Domaine Neumeyer haastten we ons naar onze gîte in Bergheim, waar we op de tweede verdieping terechtkunnen om ons over de drie slaapkamers te verdelen en ons klaar te maken voor het restaurant.
We konden toen nog niet vermoeden dat we daar in een goede aflevering van Fawlty Towers terecht zouden komen.

Wistub du Sommelier is een traditioneel Alsace restaurant. Nee, geen flammekuechen, kugelhopf of choucroute op het menu hier. Wel een “Bib Gourmand” in de Guide Michelin en vermeldingen in GaultMillau en Guide Champerard. En een mooie wijnkaart, dat ook.
Mevrouw des huizes is een dametje dat aan Edith Piaf doet denken: slank, klein en in het zwart gekleed. Veel te snel pratend in een mengeling van Frans, Engels en Duits, en druk gebarend mogen we plaatsnemen aan onze gereserveerde tafel.
De menukaarten worden uitgedeeld, de dame helpt overdreven om ons alles uit te leggen en bladert enthousiast mee door de kaarten die we in onze handen trachten te houden. Er is een driegangenmenu, met asperges. Alleen: er zijn geen asperges. Het is te zeggen, er zijn wel asperges, maar die zitten in de soep. Maar de soep kunnen we die avond niet bestellen, helaas. Ze kan een alternatief voor de asperges voorstellen.
We besluiten het gemakkelijk te houden, en kiezen allemaal het driegangenmenu met het alternatief.
Bij het voorgerecht vraagt Stefaan of er een gerijpte Riesling op de kaart staat. Paul Blanck Riesling Grand Cru Sommerberg 2008 wordt het. Schitterende wijn, mooi gerijpt, tikje te veel restzoet voor bij het alternatieve voorgerecht met de gerookte zalm. Al met al een goede keuze.
Hoofdgerecht: eend. Probleem: er zijn geen vijf porties eend meer. Maar er is wel parelhoen. Parelhoen lijkt goed, zo goed dat iedereen besluit om voor de parelhoen te gaan. Ai, dat moet eerst even gecheckt worden, is er wel voldoende parelhoen in huis?
Stefaan heeft nog een moeilijke vraag: of er ook een gerijpte Pinot Noir beschikbaar is. De oudste Pinot Noir op de kaart is de Gustave Lorentz Pinot Noir “La Limite” 2011. Ouder is er niet. We nemen die fles. Dat hebben we ons niet beklaagd: fantastisch glas wijn, edel, delicaat, gebald. Absolute wereldklasse. Ik wik mijn woorden… De volgende dag kunnen we nog net op tijd een stop op dit domein inlassen om een doosje te kopen.
We vertellen onze gastvrouw dat de wijn ons bevalt. “Of we misschien iets gerijpt willen proeven?”, vraagt ze. Duh, was dat niet ons eerste verzoek? Ze zet een geblindeerde fles op tafel. Als we kunnen raden wat het is, is de fles voor ons. Zwart, donker, overrijp fruit, warm. Niet iedereen is hier fan van, maar wie er wel fan van is, is er verrukt over. Bert vergelijkt met een vin naturel van Viret, Stefaan heeft het over een stevige Zuidfranse grenache. We komen tot overeenstemming dat we het toch maar als Pinot Noir gaan benoemen, en denken aan het warme jaar 2003. Allebei juist. Gastvrouw gaat over haar toeren van enthousiasme, en komt als beloning met enkele glazen wijn aandraven. Die mogen we proeven. En dan nog een paar glazen, die we ook mogen proeven. En nog een glas, dat we moeten laten rondgaan.
Het zijn achtereenvolgens Marcel Deiss Langenberg, Domaine Weinbach Gewurztraminer Furstentum Grand Cru Clos de Capucins 2008 en een Silvaner Vendanges Tardives van Etienne Simonis uit Ammerschwihr.
We sliepen goed, die nacht…

(klik op de foto’s om een grote weergave te verkrijgen)

Voor we zaterdagochtend gaan proeven moeten we nog inkopen doen voor het avondeten, dat we die avond zelf gaan klaarmaken. We hebben geluk, in Sigolsheim passeren wij toevallig langs de grootste aspergehandel uit de regio. Lange rijen schuiven aan aan de kassa in een minuscuul winkeltje. Het aspergeseizoen is kort, maar deze periode worden ze in overvloed aangeboden.
Filip neemt de leiding over de kookploeg. We compenseren voor het gebrek aan asperges in het restaurant, en kokkerellen onszelf een volledig menu met asperges: a la Flamande (met geklaarde boter, zoals het hoort) als voorgerecht en zalm met groene en witte asperges als hoofdgerecht. Filip beheerst de kookkunst volledig, en stuurt zijn team kordaat aan. Het resultaat is heerlijk, verrukkelijk en overvloedig. We selecteren onszelf er enkele flesjes van de pas gekochte wijnen bij.

Peter zorgde op zaterdagmiddag dan weer voor een fijne verrassing: voor de picknick nam hij ons mee naar Niedermorschwihr om daar naar de Sommerberg te klimmen. De Sommerberg waarvan de gerijpte riesling van Paul Blanck in het restaurant van afkomstig was. We klauteren tussen de wijnstokken naar boven: het is er warm, steil, en we zien de granietbrokken liggen. Kennismaking met het terroir, heet dat.
Boven waait het weer stevig. We graaien naar het wegfladderende broodbeleg. Boven heet de Sommerberg trouwens ook niet meer Sommerberg, maar Winterberg. Op deze warme dag lijkt Sommerberg nochtans toepasselijker.

(klik op de foto’s om een grote weergave te verkrijgen)

Bij het uitchecken op zondagochtend geraakten we aan de praat met de vader van de uitbaatster van onze gîte. Het bleek -oh toeval – Monsieur Freyburger te zijn, de wijnmaker van de Pinot Noir Cuvée Sirius die we in het restaurant moesten raden. Hij vertelde het verhaal van deze wijn: de hete zomer van 2003, ook in Elzas een lange warme periode. De wijnmaker gaat eind augustus twee weken op vakantie. Al na enkele dagen krijgt hij telefoon van het thuisfront: iedereen begint hier te oogsten, wat moeten we doen? Hij blijft rustig en zegt dat hij zijn druiven nog heeft gecontroleerd voor zijn vertrek, hij is er van overtuigd dat ze nog wel enkele dagen kunnen blijven hangen. Bij zijn terugkeer half september begint hij te oogsten. De druiven zijn ingedroogd, overrijp, en geven een dik, geconcentreerd sap. Hij maakt zijn wijn, laat drie jaar op eik rijpen, en dan nog twee jaar op de fles. Het resultaat is wat we hebben geproefd. Dat we er geen Pinot Noir in herkenden ligt niet aan ons, zegt hij. De wijn is zijn typiciteit kwijt door het lange hangen en het indrogen. “Un vin marocain“, lacht hij. Er volgt nog een hele lange uitleg over de wijnbusiness, Europese steun aan megaprojecten in de buurt (Rolly-Gassmann!), premies in de Beaujolais om Gamay te rooien waardoor de grote spelers er Chardonnay kunnen aanplanten voor hun schuimwijn van enkele euro’s, overnameperikelen bij de verkoop van zijn domein enkele jaren geleden. We zijn weer wat wijzer geworden: leven en werk in de wijn is niet altijd rozengeur en maneschijn.

Magnum wijnen. Op elke wijnlijst stonden er wel enkele vermeld. Het werd een rode draad van onze inside jokes. Wie heeft dat al geproefd, een wijn van de magnum druif? Zouden we dat kunnen proeven? Zouden we dat durven vragen? We hebben het nooit gedurfd. Wel veel om gelachen.

Op terugweg houden we nog even halt in Mittelbergheim. Het is zomers mooi, en zonde om een hele dag in de auto te zitten. We volgen Peter en maken een rondje Zotzenberg.

Heerlijk, onvergetelijke trip!
Dank aan Filip, Bert, Stefaan voor de aangename tijd en vooral aan Peter voor al de voorbereiding en heel de organisatie. Ik kijk al uit naar een volgende bestemming.

(klik op de foto’s om een grote weergave te verkrijgen)

|m|

Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 1) – Domaine Pfister
Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 2) – Domaine Neumeyer
Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 3) – Domaine Meyer-Fonné
Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 3) – Domaine Elile Beyer

 

Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 4) – Domaine Emile Beyer

Tags

, , , ,

Het idee werd voor het eerst geopperd tijdens de degustatie in januari dit jaar: “Wie gaat er mee op weekend naar de Elzas?” Handen gingen in de lucht, iedereen wilde mee. Uiteindelijk bleek de agenda niet iedereen gunstig gezind: we zouden met vijf naar Alsace trekken.
Peter Depré nam het initiatief, de leiding, en spreidde een haast encyclopedische kennis van de streek ten toon toen we ter plaatse waren. Hier alvast, nog eens, oprechte dank voor dit alles, Peter!

Kleine waarschuwing vooraf: ik schrijf in deze reeks niet alleen over riesling, dat zou onrecht doen aan alle mooie wijnen die we gepresenteerd kregen.

Voor dag twee moeten we van het noorden van Alsace (Région Bas-Rhin) doorrijden naar het zuiden, Haut-Rhin.
Het zal een interessante vergelijking worden tussen het enigszins onbekende noorden en het toeristische zuiden waar de grote namen thuis zijn.

Vanuit Katzenthal rijden we even verder naar het zuiden. Peter neemt ons mee naar de Sommerberg (Grand Cru wijngaard), waar we – alweer onder een felle wind – picknicken met zicht op Katzenthal, Colmar en grand cru wijngaarden beneden ons.
Op naar het pittoreske, en toeristische, Eguisheim.

Domaine Emile Beyer (Eguisheim)

-Voor een korte voorstelling van Domaine Emile Beyer: Focus op Alsace: Domaine Emile Beyer-

Eguisheim is een historisch stadje aan de wijnroute doorheen de Elzas. Het behoort tot “Les Plus Beaux Villages de France”. We moeten aan de rand van het dorp parkeren, en mengen ons onder de toeristenstroom naar het middeleeuwse centrum van het dorp.
We hadden een afspraak met Christian Beyer, 14de generatie wijnmaker op dit domein, maar hij laat zich verontschuldigen. Het werk in de wijngaard liep grote achterstand op door een buitenlandse reis, en hij is aan het werk in de Eichberg.

We worden rondgeleid door de jonge werkneemster Marion, die ons meetroont naar de historische kelder. Er staan enkele grote foeders, die niet meer in dienst zijn omdat tegenwoordig alle wijnen op inox worden opgevoed (behalve de Pinot Noir). Ze toont ons de variatie in de ondergrond door ons de muren van de cave te laten bewonderen, die ook uit de verschillende steensoorten zijn opgetrokken. Erg interessant of wereldschokkend is het allemaal niet, dus we zijn blij als we weer naar boven mogen om aan de voor ons gereserveerde proeftafel te kunnen aanschuiven. Buiten speelt een op de zenuw werkende saxofonist de voor de hand liggende muzak ter verstrooiing van de passerende mensenstroom. En voor de rosse centjes, nemen we aan.

Marion schenkt een eerste wijn in: de Pinot Blanc Tradition 2016. 50% pinot blanc, 50% pinot auxerrois, 3,9 g/l restsuiker. Afkomstig van de zacht hellende percelen onderaan de wijngaarden. Helaas moeten we om een andere fles vragen: deze fles staat waarschijnlijk te lang open en is niet meer correct. De nieuwe fles is veel beter: een wat reductieve stijl met groene en grassige tonen, sappig en opwekkend. Mooie Pinot Blanc die perfect past bij de zomerse temperaturen van de laatste dagen.

Muscat Eguisheim 2017 is samengesteld uit gelijke delen muscat d’Alsace en muscat ottonel, op mergel-zandsteen, en heeft 4 g/l restsuiker. Fijn floraal en kruidig, mineraal. Sappig en precies, strak, stevige zuurstructuur op citrus en groene appel. Stevige maar wat scherpe afdronk. Momenteel moeilijk toegankelijk, moet zich nog wat zetten.

Riesling Tradition 2016 komt ook van mergel-zandsteenbodems, en krijgt 6 g/l restzoet mee.
Reductief, spontane gistingsneus, mineraal rokerig, kruidig, citrus. Sappig en wat merkbaar zoet in aanzet. Limoen, pompelmoes, kruiden. Aciditeit en fruit zitten nog niet geknoopt. Tijd nodig.

Riesling Eguisheim 2016 komt van kalksteen en mergel bodems van wijngaarden die meer helling hebben, de meeste oostelijk gericht.
Ingetogen neus, zeste van citroen en limoen, mandarijntjes en pompelmoes. Kalkachtige mineraliteit. Sappig en strak tegelijk, saliniteit, goed gebalanceerd en elegant. Ook veel materie. Zuiver fruit in de afdronk. Dit is wel een elegante, geknoopte riesling met veel materie. Mooi.

Riesling Lieu-dit Saint Jacques 2016 komt van de Eichberg terroir, zandsteen en mergel, beperkt oogstrendement van 30hl/ha, en amper 3,9 g/l restsuiker.
Florale en fruitige neus, fris en delicaat in de mond, speekselopwekkend, nu nog stevig in de zuren, saliniteit, mineraal. Lang, gebalanceerd en gebald met veel materie. Mooie wijn, nu nog veel te jong. 

Riesling Grand Cru Eichberg 2016. Bodem van kalkmergel, zandsteen en rotsachtige steenslag, zuidhelling. Deze grand cru krijgt 5,2 g/l restzoet. Rendement van 35 hl/ha.
Finesse in de neus, floraal, elegant fruitig, alle soorten citrus, mineraliteit. In de mond concentratie, complexiteit en saliniteit. Citrus, perzik, mineraal, krachtig, volumineus. Lange afdronk met grote fraicheur. Grote wijn, een niveau hoger dan alles wat we tot hiertoe over de twee dagen konden proeven. 

Riesling Grand Cru Pfersigberg 2016 is al uitverkocht maar we kunnen de wijn toch proeven. Droog uitgegist: 2 g/l restsuiker. Expressieve neus, toegankelijk, druiven, exotisch fruit, banaan, mandarijntjes. Verrassend strak in de mond, vergeleken met het aroma in de neus. Strenge en strakke aciditeit, gebald en dens.
Lange afdronk, bijna tannineus, fijn fruitig. Groot grand cru niveau.

Pinot Gris Eguisheim 2014 is opvallend goudgeel. Abrikoos, steenvruchten, groene peer in de neus, ook al rijpingstonen, nootjes. Rijp in aanzet, met veel frisheid, peperig en kruidig. Sappig, zuiver en met een goede materie. De beste en meest evenwichtige droge pinot-gris die wij mogen proeven hebben.

Pinot Gris Hohrain 2014. Licht fumé, heel krachtig, tannineus gevoel, mist wat drinkplezier.

Marion werd gedurende onze degustatie meer en meer enthousiast en deed ons de afwezigheid van de wijnmaker vergeten door de wijze waarop ze de degustatie begeleidde. Zij wist alles over de rendementen, terroirs en restsuikers, maar luisterde met toenemende interesse naar onze commentaren over de wijnen en besloot zelf ook wat bij te leren. Zo wilde ze bijvoorbeeld weten wat we met reductie bedoelden, ging meeproeven en probeerde zelf te ontdekken wat die reductieve geuren wel zijn, hoe ze ontstonden en hoe ze zouden evolueren. Charmant, sympathiek, en vooral een “fast learner”.

Domaine Emile Beyer maakt wijnen in een strakke, af en toe reductieve stijl, maar met veel materie en gemaakt om enkele jaren weg te leggen. Veel van de geproefde wijnen confirmeerden het potentieel van de wijnen. Het gamma was homogeen van hoog niveau,vooral de serie rieslings kwam heel sterk voor de dag, maar ze hebben tijd nodig om tot hun volle ontwikkeling te komen. De Riesling Grand Cru Pfersigberg 2011 was vorig jaar op de degustatie van de Wino’s wel een van de wijnen van de avond. En meteen een van de redenen waarom we naar hier zijn gekomen.

Website van Domaine Meyer-Fonné

|m| en |p|: met dank aan Peter voor het nalezen en de aanvullingen

Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 1) – Domaine Pfister
Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 2) – Domaine Neumeyer
Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 3) – Domaine Meyer-Fonné

Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 3) – Domaine Meyer-Fonné

Tags

, , , ,

Het idee werd voor het eerst geopperd tijdens de degustatie in januari dit jaar: “Wie gaat er mee op weekend naar de Elzas?” Handen gingen in de lucht, iedereen wilde mee. Uiteindelijk bleek de agenda niet iedereen gunstig gezind: we zouden met vijf naar Alsace trekken.
Peter Depré nam het initiatief, de leiding, en spreidde een haast encyclopedische kennis van de streek ten toon toen we ter plaatse waren. Hier alvast, nog eens, oprechte dank voor dit alles, Peter!

Kleine waarschuwing vooraf: ik schrijf in deze reeks niet alleen over riesling, dat zou onrecht doen aan alle mooie wijnen die we gepresenteerd kregen.

Voor dag twee moeten we van het noorden van Alsace (Région Bas-Rhin) doorrijden naar het zuiden, Haut-Rhin.
Het zal een interessante vergelijking worden tussen het enigszins onbekende noorden en het toeristische zuiden waar de grote namen thuis zijn.

Domaine Meyer-Fonné (Katzenthal)

-Voor een korte voorstelling van Domaine Meyer-Fonné: Focus op Alsace: Domaine Meyer-Fonné-

We moeten ons wat haasten naar Meyer-Fonné, in het mooi gelegen Katzenthal. Félix Meyer maakt deel uit van de associatie “Alsace Crus et Terroirs” (ACT), een initiatief van de meest gereputeerde domeinen in de Elzas om het imago van hun meest prestigieuze terroirs te promoten. Ze voeren, een beetje zoals VDP in Duitsland, eigen charters en regels. Een twintigtal topdomeinen van de Elzas (Zind-Humbrecht, Weinbach (Faller),…) sloten zich al aan bij dit initiatief van Marc Rinaldi, een zakenman uit de Elzas die tevens aan de basis ligt van het salon Millésimes Alsace in Colmar.

Aura Meyer komt ons tegemoet en neemt ons op sleeptouw voor een blitzbezoek aan de cave, waar Félix de pinot gris aan het filteren is.
Félix is een wat introverte wijnmaker, die nauwgezet bezig is met wijnbouw en vinificatie. Je voelt dat hij de lat hoog legt en tegelijk kritisch is over waar hij mee bezig is.
Aura legt uit dat het domein momenteel 15ha wijngaard bezit. Interessant is dat de riesling op vier verschillende bodems aangeplant staat.
In de kelder rijpen de riesling, pinot blanc en pinot gris op grote foeders. Muscat en gewurztraminer, die van nature veel aroma’s vrijgeven, blijven op inox, net als de vendanges tardives.
Wij worden begeleid naar het nieuwe proeflokaal waar dag twee effectief kan beginnen.

Pinot Blanc Vieilles Vignes 2016 is een blend van pinot auxerrois, pinot blanc en… een beetje pinot gris (±15%) van wijnstokken van meer dan 30 jaar oud.
Directe aroma’s van rijpe peer, abrikoos maar ook kruidigheid, peper en beetje honing wat zich voortzet in de mond. Volle wijn die toch strak afrondt met citrustoets. Knap gemaakt voor zijn prijs.

Muscat Vignoble de Katzenthal 2016 is afkomstig van granietbodems uit Katzenthal, en is samengesteld uit hoofdzakelijk muscat ottonel (2/3) en muscat d’Alsace.
Krokant fruit, sappige Conferencepeer, niet heel exuberant, beetje herbaal, frisse stijl van Muscat, droge afdronk. Elegante wijn met mooie typiciteit.

Riesling Vignoble de Katzenthal 2016 “village” wijn, met jongere aanplant op de grand cru Wineck-Schlossberg, aangevuld met wijngaarden rond het drop, allemaal op granietgrond. De stijl is hier onmiddellijk gezet wat riesling op graniet betreft.
Menthol, fijne groene kruiden, citrus. Gaat heel strak door, ook in de afdronk, licht tannineus. Veel vulling maar ook wat eendimensionaal door zijn strakheid. Heeft nog wat tijd nodig om zich te zetten. Vraagt om eten.

Riesling Grand Cru Wineck-Schlossberg 2015: prachtige wijngaard om en rond de ruïne van Katzenthal, granietbodem, zuid-zuid oost oriëntatie.
Graniet warmt snel op, en houdt niet veel water, dus is gevoelig voor droogte en warmtestress.
Kruidigheid en citrustoetsen overheersen bij walsen. Gerookte toets, licht petrolé. Net zoals de vignoble de Katzenthal strak gemaakt, ietwat streng, maar met veel concentratie en vulling. Is nog zeer jong, maar heeft veel potentieel. Lange afdronk waar opnieuw citrustoetsen in terugkomen, grote lengte, saliverend. 

Riesling Pfoeller 2015: Deze wijngaard ligt naast de Sommerberg nabij Niedermorschwihr, is naar het oosten gericht en in de bodem hier geen graniet maar vooral kalk (mosselkalk). Pfoeller is een lieu-dit, niet erkend als grand cru.
Discreet, citrustoets, pompelmoes, fijne pétrolé, maar vooral mineraal en kalkachtig. Gelaagd, veel lengte en heel energiek. Dit moet zich eveneens nog zetten en openbloeien. Doet wat denken aan een jonge Wittmann Westhofener.

 

Riesling Grand Cru Schoenenbourg 2016: De Schoenenbourg in Riquewihr is een van de topwijngaarden in de Elzas voor riesling. Hier vinden we geen arme grond, maar wel zwaardere groene mergel met keuper. Dit levert volle, complexe rieslings, een beetje zoals de stijl van Kunstler in de Rheingau.
Appel, citrus en kruisbes komen onmiddellijk naar voren tijdens walsen. Heel gelaagde, riesling met veel materie, krachtig met mooie ondersteunende en volle zuren.  Voor mij de beste van de geproefde rieslings.

Riesling Grand Cru Kaefferkopf 2016: de Kaefferkopf is de meest recente grand cru wijngaard in de Elzas en ligt in het nabijgelegen wijndorp Ammerschwihr. De bodem is geologisch complex maar deze wijn komt uit een gedeelte met zwaardere grond met klei, zandsteen en kalk.
Mango, steenfruit, abrikoos, kruidigheid en gebalde concentratie in deze wijn, stevige aciditeit gemaskeerd door intensiteit en licht restzoet. Licht taninneus. De meest krachtige riesling, overweldigend bijna, volumineus. Persoonlijk net iets “too much” voor mij.

Bij het proeven van deze rieslings zitten wij niet altijd op zelfde golflengte, wat voorkeur en interesse betreft. Het blijft toch wel indrukwekkend hoe Felix Meyer erin slaagt interessante en dense rieslings te maken op zulke gevarieerde terroirs.
Alle geproefde wijnen hebben nog tijd nodig om tot verdere ontplooiing te komen.

We vervolgen de degustatie met twee Pinot Gris.
Pinot Gris Dorfburg 2014 is afkomstig van wijngaarden op kalkbodem, en wordt opgevoed op “demi-muids”: vaten van 500 liter.
Vineuze neus met wat hout en oxidatie, boter, vanille en kruiden. Rijpe bruine appel en gedroogde vruchten. Droog in de mond met goede materie, wat evolutief, rijp en rijk. Interessante wijn, hoewel ook hier de meningen nier unaniem zijn.

Pinot Gris Grand Cru Kaefferkopf 2016 is fruitiger, delicaat, met groene appel, yoghurt, hennep en rook. Rijp, pikant en wat gebrand. Wat restsuiker onder de stevige aciditeit. Warme alcohol naar het einde toe. Momenteel wat hoekige wijn, moet nog integreren.

Gewurztraminer Grand Cru Furstentum 2014: De Furstentumwijngaard bevindt zich hoog gelegen boven Kientzheim, zuidwaarts georiënteerd, en bevat kalkhoudende bestanddelen in de bodem. Door die kalkhoudende ondergrond is de Furstentum zeer geschikt voor gewurztraminer, die hier aromatisch met finesse en gratie wordt. De bekendste producenten voor gewurztraminer op deze topwijngaard uit de Elzas zijn Faller (Domaine Weinbach) en Albert Mann.
Het moeilijk jaar 2014 levert deze gelaagde Gewurztraminer op. Delicate druivenaroma’s en bloemetjes. Groene banaan, mango. Bouquet garni. Heel mooie, boeiende neus. In aanzet rijp en warm, kruidig en peperig, met een goede zuurstructuur. Sappig met fraicheur en goede lengte. Lange fruitige en kruidige afdronk. Ook deze wijn moet zich nog helemaal ontplooien.

Na de degustatie kunnen we nog even met Félix Meyer spreken. Hij toont zich oprecht bezorgd over het veranderende klimaat. Vorig jaar was een jaar met extreem weinig regen om en rond de granietgronden van Katzenthal: amper 300mm neerslag werd er gemeten.
Zelf experimenteert hij met de aanplant van enkele rijen Syrah, die zeer goed gedijt op granietbodems. De 13° alcohol wordt hier vlot gehaald, zegt Félix. Syrah behoort uiteraard niet tot de AOC Alsace, maar het siert de wijnmaker dat hij zoekt en openstaat voor experimenten en opties voor de toekomst.

Ook dit bezoek was heel leerzaam omdat Meyer-Fonné  de grootste diversiteit van bodems in zijn wijnassortiment bezit. Zoek hier geen wijnmaker met kostuum of iemand die wijnsalons afloopt en connectie zoekt met de James Sucklings van deze wereld, maar een pure vakman die alles zelf doet en opvolgt en voor zichzelf de lat hoog legt en enkel voor kwaliteit gaat.

Website van Domaine Meyer-Fonné

|p| en |m|
Tekst en proefnotities in dit artikel vooral samengesteld door Peter Depré. Waarvoor dank, Peter!

Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 1) – Domaine Pfister
Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 2) – Domaine Neumeyer

Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 2) – Domaine Neumeyer

Tags

, , , , ,

Het idee werd voor het eerst geopperd tijdens de degustatie in januari dit jaar: “Wie gaat er mee op weekend naar de Elzas?” Handen gingen in de lucht, iedereen wilde mee. Uiteindelijk bleek de agenda niet iedereen gunstig gezind: we zouden met vijf naar Alsace trekken.
Peter Depré nam het initiatief, de leiding, en spreidde een haast encyclopedische kennis van de streek ten toon toen we ter plaatse waren. Hier alvast, nog eens, oprechte dank voor dit alles, Peter!

Kleine waarschuwing vooraf: ik schrijf in deze reeks niet alleen over riesling, dat zou onrecht doen aan alle mooie wijnen die we gepresenteerd kregen.

Een kleine acht kilometer verwijderd van Dahlenheim vinden we Molsheim, volgende bestemming van onze wijntrip.

Domaine Gérard Neumeyer (Molsheim)

-Voor een korte voorstelling van Domaine Neumeyer: Focus op Alsace: Domaine Neumeyer

Het is warm die middag als we aanbellen op het domein. We worden verwelkomd door Marie Neumeyer, die ons voorstelt eerst naar de wijnkelder te gaan om eens rond te kijken.
Marie en haar broer Jérome zijn nog maar de vierde generatie wijnmakers op dit bedrijf. Voordien was het een landbouwbedrijf in polycultuur.  Slechts in de jaren 1950 tot 1970 werd overgeschakeld naar wijnbouw.
Grootvader Lucien had een kleine 6ha wijngaard in bezit. De ouders van Jérome en Marie konden veel percelen bijkomen. Momenteel bezitten ze 16 ha wijngaard.
Eén grand cru: Bruderthal, waarvan ze 3,5 ha bewerken.
De ouders zijn nog een beetje actief in het bedrijf, vader in de wijngaard, moeder in de verkoop, maar in 2016 lieten ze alles over aan de kinderen. “Un travail dur“, zegt Marie. Ze hebben één persoon in dienst, en uiteraard tijdens de oogstperiode een 25-tal seizoenarbeiders.
Sinds de jaren 1990 werken ze milieubewust (“Culture raisonnée“), om vanaf 2009 over te schakelen op biologische teelt. In 2012 kregen ze hun certificaat.

De wijnkelder is kraaknet, grote foeders aan een kant, roestvrij staal aan de andere kant. Marie is goedlachs en ontspannen en vertelt al wat we willen weten. Jérome is naar ProWein Asia.
We wandelen rustig terug naar het hoofdgebouw, waar we een overzichtsdegustatie van de wijnen krijgen.
Het assortiment is onderverdeeld in drie categorieën: een basisreeks van vijf cépages, die nieuwe gestileerde etiketten kregen, een “Terroir” reeks uit verschillende lieu-dits, met etiketten die symbolisch de herkomst moeten voorstellen, en dan de grand cru-wijnen, met de klassieke etiketten van vroeger. Speciallekes zijn er ook: enkele Vendanges Tardives en twee “Inédits“.
We maken een selectie, we kunnen niet alles proeven.

Omdat we hier ook, zoals geleerd bij Mélanie Pfister, met de Pinot Noir willen beginnen, krijgen we als eerste de Pinot Noir Berger – Schaefferstein 2017 in het glas. Deze wijn, uit de Terroir-reeks, krijgt een opvoeding op vaten van 3 en 4 jaar oud.
Snoeperige, jonge neus van primair rood fruit, wat gistig nog, marsepein, amandel. Sappig en rechtlijning, goede zuurstructuur, doet wat aan een jonge Beaujolais denken. Een pure, eerlijke en directe stijl, in een correcte prijsklasse.
De Sylvaner Génerations 2016 uit het basisgamma vind ik mooi: ingetogen wit steenfruit, mineraal en kruidig. De aanzet heeft wat zoet fruit, aciditeit neemt over en wordt ronduit fors op middenstuk. Discrete, fijne wijn, die gastronomisch goed inzetbaar is.
Fijn detail: op het etiket staan de namen van alle generaties wijnmakers van het domein tussen de wortels geschreven.
Pinot Blanc Tulipe 2016 uit het basisgamma bestaat uit 100% Pinot Blanc en is daardoor een van de uitzonderingen in de Elzas, waar Pinot Blanc meestal geblend wordt met Pinot Auxerrois. Hierdoor is deze “Tulipe” slanker en strakker dan de gemiddelde pinot blanc. We krijgen hier weer de kalk en krijt in de neus, wat een beetje de rode draad doorheen dit weekend blijkt te worden. Durondeau peer en groene appel geven deze wijn een sappig, dorstlessende gevoel. Eerlijk en correct maar niet groot.
De Riesling Pinsons – Finkenberg (Terroir-reeks) krijgen we in twee jaargangen te proeven. In 2016 is deze wijn strak tot scherp door een hoge aciditeit. Heel droog, met minder dan 2 g/l restsuiker, en mogelijk malo. Strenge wijn.
De 2015 is in een heel andere stijl: gebrand, rijpe pitvruchten, wat zoeter in aanzet, maar ook wat eenvoudiger.
Het restzoet maakt de 2015 toegankelijker dan de 2016 maar geeft hem ook een wat meer alledaagse indruk. Dan toch wel een voorkeur voor de strakkere 2016 die nog tijd nodig heeft.

Gelukkig is er ook de Riesling Bruderthal Grand Cru 2016. Groene flitsen in een licht strogele kleur, appel en citrus in de neus, gember en groene kruiden. Agrum, zeste en een fijne aciditeit in de mond. Stenige mineraliteit. Heel delicate wijn met een goede balans, blijft licht en heeft toch materie. Kalk in afdronk, lang en complex. Een riesling die met niets te vergelijken is. Veel impressies, subtiel. Mooie wijn.

Van dezelfde grand cru komt de Muscat Bruderthal Grand Cru 2014. Een van de redenen waarom we hier zijn: Peter proefde deze wijn op een beurs en was enthousiast, liet proeven aan Stefaan die er wild van was.
Het is een speciaal glas wijn: lactisch, oxidatief, karamel en boter, boterbloem, wat hout. Rijp en droog in de mond, evolutief, groene kruiden. Rozijntjes, opgelegd fruit, groenigheid. Een wijn met een hoek af, die discussie uitlokt onder de proevers, maar zo interessant is dat je naar een volgend glas verlangt om weer iets anders te ontdekken. Fascinerend.

Ook de Pinot Gris Bruderthal Grand Cru 2015 is geslaagd. In “moelleux” gemaakt, met 27 gram restsuiker en 5 gram zuren. Discrete nuances van wit fruit, abrikoos, mirabel, druiven en klein tropsch fruit. Gebalanceerd en elegant, met inpassende zuren die alles fris en licht houden. Mooie stijl van wijn.
Nog uit dezelfde grand cru is de Gewurztraminer Bruderthal Grand Cru 2016. Ook “moelleux”, met een neus van roosjes en nectarine, fijn fruitig met sinaas, mineraal, goede aciditeit. Sappig en complex, blijft strak en binnen de lijntjes, met een ziltige afdronk.
We proeven tot slot de Muscat  Vendanges Tardives 2010, een wijn die nog gemaakt werd door de vader van Marie en Jerome. 2010 was een koud en moeilijk jaar in de Elzas, Muscat Vendanges Tardives is uitzonderlijk en moeilijk te maken. De wijn valt onder de noemer “liquoreux”: gedroogd fruit, rozijntjes, thee, wat gebrand, toast, rubber, wat evolutief. Zwoel aromatisch exotisch en gedroogd fruit, sinaasschil. Goede fraicheur met versmolten suikerigheid. Koffiegruis in afdronk, sappig, complex, gaat lang door. Grote wijn die nog niet op zijn eind is en nog jaren meekan.

Tegenover de professionaliteit en gedrevenheid van Mélanie Pfister stonden we hier bij de uitermate sympathieke Marie Neumeyer. Marie en Jérome, jonge wijnbouwers zonder opleiding in het vak, die duidelijk zoekend zijn naar een eigen identiteit en een eigen stijl in de wijnen. Die zoektocht gaat in de goede richting. Het basisgamma is correct, droog en strak gevinifieerd met de Pinot Noir 2017 als prijs/kwaliteit zeer interessante wijn. De andere geproefde basiswijnen steken er nog niet bovenuit.  Maar in de reeks Grand Cru Bruderthal bewijzen ze dat het potentieel in zich hebben om mooie, terroirgedreven en elegante wijnen te maken. Hiermee bewijzen ze dat ze hier wel degelijk weten wat wijn maken is.
Dit is een domein dat zeker op te volgen is, als de ervaring toeneemt gaan we hier nog van horen.

Website van Domaine Gérard Neumeyer

|m| en |p|

Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 1) – Domaine Pfister
Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 3) – Domaine Meyer-Fonné

Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 1) – Domaine Pfister

Tags

, , , , ,

Het idee werd voor het eerst geopperd tijdens de degustatie in januari dit jaar: “Wie gaat er mee op weekend naar de Elzas?” Handen gingen in de lucht, iedereen wilde mee. Uiteindelijk bleek de agenda niet iedereen gunstig gezind: we zouden met vijf naar Alsace trekken.
Peter Depré nam het initiatief, de leiding, en spreidde een haast encyclopedische kennis van de streek ten toon toen we ter plaatse waren. Hier alvast, nog eens, oprechte dank voor dit alles, Peter!

Kleine waarschuwing vooraf: ik schrijf in deze reeks niet alleen over riesling, dat zou onrecht doen aan alle mooie wijnen die we gepresenteerd kregen.

We vertrokken vrijdag in alle vroegte, een dikke vijf uur later stonden we in Dahlenheim in een stevige wind te picknicken tussen de druivenstokken. De zon scheen, de lucht was blauw.
Vier wijndomeinen op het programma: twee in de Bas-Rhin (het Noordelijk deel van de Alsace) op vrijdag, twee in de Haut-Rhin (Zuiden) zaterdag.

Domaine Pfister (Dahlenheim)

-Voor een korte voorstelling van Domaine Pfister: Focus op Alsace: Domaine Pfister

We reden niet zonder reden naar Dahlenheim om onze broodjes te eten. In dit kleine dorpje bevindt zich ook het domein van Mélanie Pfister.
We hebben een afspraak, maar moeten even wachten op mevrouw Pfister, terwijl haar mama ons alvast binnenlaat en te woord staat.
Mélanie zelf heeft het druk. Ze was de oprichtster van DiVINes d’Alsace, de vereniging van vrouwen die actief zijn in de wijnbusiness in de Elzas. Ze liet het voorzitterschap recent over aan Véronique Muré van het gelijknamige domein Muré (Clos Saint Landelin). Nu is ze présidente van Femmes de Vins, de Franse nationale organisatie die 200 vrouwelijke wijnbouwers uit heel Frankrijk verenigt. Het is een vergadering van die vereniging die haar ophoudt.

We moeten gelukkig niet lang wachten, en met een stralende glimlach nodigt Mélanie ons uit aan de proeftafel in de kelder van het domein.
De “Liste des vins 2018” wordt ons voorgelegd. Die is, ondanks de verschillende cépages en sélections, overzichtelijk en beperkt.
Eerst de rode wijn, zegt Mélanie Pfister.
En wat voor een: de Pinot Noir 2016,opgevoed in roestvrij staal, is afkomstig van een perceel uit 1980 dat door massale selectie werd aangeplant. En al meteen een schot in de roos: verfijnd, rood fruit, wat aardsheid en animaliteit zoals Pinot Noir moet zijn, zuiver en elegant, delicaat gestructureerd. Dat belooft voor het vervolg.
We krijgen de tweede Pinot Noir als volgende in het het glas: Pinot Noir Rahn 2014 is afkomstig van een oostelijk gelegen perceel op de Engelberg, en verblijft op vaten die 2 tot 3 jaar oud zijn. Daarmee brak ze met de traditie die het domein nog voerde tot en met haar vader. Die maakte niet elk jaar Pinot Noir, en als hij die wel maakte, werd altijd nieuw hout gebruikt. “Le vin était masqué“, zegt Melanie. Deze Rahn is allesbehalve gemaskeerd: serieuze neus van dens kersenfuit en hout, vanille en zoete kruiden. We hebben voor het eerst kalk in de neus, wat een rode draad tijdens onze wijnreis zou blijken. Strak, fijn en precies, mooi fruitgedreven met geïntegreerd hout. Goede lengte, verfijnde tanninestructuur, mooie wijn.

Over naar wit, met als eerste de generieke Pinot Blanc 2015. Sappige plezierwijn, met witte bloemetjes, guimauve, wat marsepein en peer. Levendig in de mond, een mooi glas wijn.
De Muscat “Les 3 demoiselles” 2016 is genoemd naar de drie zusters Pfister. De wijn vertoont zuivere druifaroma’s, ook wat muskus, kleine animaliteit, dus expressieve typiciteit.
Riesling Tradition 2016 is volgens Mélanie Pfister in de historische droge stijl van het huis gemaakt. De druiven staan op vier perceeltjes op de Silberberg, die potentieel Premier Cru zou kunnen zijn. Muschelkalk in de bodem, elk perceeltje wordt afzonderlijk gevinifieerd en later wordt de wijn hieruit geassembleerd. Expressieve, mooie neus van bloemen, witte en gele vruchten en kalk/krijt. Stevige aciditeit, strak, onderliggend citrus en zure ananas. Wijn met tensie, spanning. Ook in de mond krijtig. Een heel mooie riesling!
Riesling Grand Cru Engelberg 2014 komt uit een minder bekende grand cru. Er zijn niet zoveel producenten actief hier. Een meer recente bodem van gele kalk met in de onderlaag stenen.
Citrus, zeste, mandarijntjes en sinaas. Weer die kalk, en natte stenen. Rijp citrusfruit, kruiden, pepertje. Goede zuurstructuur, spanning en densiteit. Speekselopwekkende frisheid. Saliniteit in afdronk. Weer een mooie wijn!

Mélanie Pfister liep onder andere stage bij Cheval Blanc (Saint-Emilion), waar ze onder de indruk was van het assemblagetalent van de wijnkeldermeester. “Hun cabernetwijn was perfect, de merlotwijn was grandioos, en na assemblage was het resultaat nòg indrukwekkender.
Ze kwam op het idee om zelf de vier edele druiven van Alsace te gaan blenden. “Cuvée 8” is het resultaat: een jaarlijks wisselende, en geheime, verhouding van gewurztraminer, muscat, riesling en pinot gris.
De naam is een verwijzing naar de achtste generatie wijnmakers op dit familiale domein.
Cuvée 8 2016 is expressief met veel geel bessenfruit, druiven, mirabel en citrus. Compleet, lekker en sappig in de mond. Veel materie, leuke zuren, wat romigheid, kruidige en lange afdronk.
Stefaan Soenen schrijft: “In die ene wijn drink je de essentie van de streek: de aromatische sterkte en verleiding van muscat en gewürz, de kracht en breedte van pinot gris en de elegantie en strakheid van de riesling.
Het is duidelijk dat Mélanie en haar vader meesters zijn in het zoeken naar evenwicht en precisie in het blenden. Een geweldige wijn.

Twee Pinot Gris op de kaart, waar we niet van onder de indruk zijn. De generieke Pinot Gris Tradition 2016 werd in het verleden in een demi-sec stijl gemaakt, nu volledig droog. Desondanks een breder mondgevoel, wat lactisch en wat vermoeiend. De Pinot Gris Silberberg 2015 ligt op vaten uit de Mâconnais van 5 jaar oud en kreeg malo-lactische gisting. Het hout domineert in zowel neus als mond: rijp, animaal, karamel, toast. Hout, koffie en mokka in de mond, met gemis aan typiciteit.
Al vooroplopend op de volgende verslagen: we zullen weinig echt goede Pinot Gris proeven…

Gewurztraminer dan, in twee versies. De Gewurztraminer Tradition 2015 is in “moelleux”-stijl gemaakt, maar omdat de druif hier op kalkbodem staat, is die meer “serrée”, wat strakker dan echt zoet. De wijn is ingetogen floraal, roosjes, litchi, mandarijntjes, en weer kalk en krijt. Zacht, niet overdreven zoet, kruidig en peperig. Lange afdronk, floraal met sinaas en litchi.
Gewurztraminer Engelberg Grand Cru 2012 is verbluffend mooi. Exotisch fruit, ananas, mango, doet erg aan riesling denken. Finesse met een delicate zoetheid, complex met kruidigheid, rijp fruit, vanille. Kalk en krijt vinden we hier in de afdronk. Grote wijn, zelfs emotiewijn voor mij.

Vermeldenswaardig in het zoete assortiment is de Riesling Silberberg Vendange Tardive 2015, die enkel in de beste jaren wordt gemaakt. Deze wijn heeft tussen de 70 en 80 g/l restzoet. Ingetogen neus van suikerstroop, gekonfijte citrus, mango. Zoet en jong, breed, maar mist nu wat focus in zijn jeugd.

We praten nog wat na met Mélanie Pfister terwijl iedereen zijn verlanglijstje samenstelt. Ze is een echte wijnliefhebster. Haar voorkeur gaat, buiten de wijnen van veel van haar collega’s in Alsace, uit naar riesling: ze noemt hierbij Pfalz als regio. Ook Chenin Blanc heeft een plaatsje in haar hart.
Ze heeft af en toe nog contact met de mensen op haar stageplaatsen: onder andere Cheval Blanc en Yquem. De stagiair die samen met haar op Yquem was heeft daar nu de leiding over de kelder.
Het was een heel aangename proeverij hier. We werden warm onthaald in een eerlijke, recht-toe-recht-aan stijl, zoals Mélanie waarschijnlijk van nature is.
Ik wist niet wat er nog zou volgen de komende dagen, er stonden namelijk nog drie andere domeinen op de planning, anders had ik hier veel meer flessen gekocht.

Website van Domaine Pfister

|m|

Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 2) – Domaine Neumeyer
Lees ook: Vijf mannen in de Elzas: verslag van een wijnweekend (deel 3) – Domaine Meyer-Fonné

De grote gerijpte Auslese degustatie – 29 april 2018 (deel 2)

Een wat uitgedund gezelschap van zes wijnliefhebbers neemt plaats aan de proeftafel bij Stefaan Soenen. Op het programma: gerijpte Auslese. Riesling, wel te verstaan. Uit Duitsland, uiteraard.
In deel 1 van dit verslag kan je lezen wat de term “Auslese” precies inhoudt.

De degustatie (vervolg)

8- “Mystery bottle” 
Een fles zonder etiket of capsule, de korte kurk duidelijk handmatig gestopt. Ik kreeg de fles wijn van mijn collega wiens grootouders in Duitsland wonen en die ons onlangs een grote dienst hebben bewezen. “Houden ze van oude wijn?” vroeg opa, “dan heb ik nog iets heel speciaal”.
Donker goudgeel. Karamel, appel, cider. Impressies van een gerijpte rode wijn? Wat lactisch, chocolade, koffie, mineraal, floraal. Veel rijpingstonen. 
Licht mondgevoel met fijne nuances van rijpe citrus. Zachte zuren, rijp fruit zoals rode appel en ananas. Gekonfijt geel fruit in afdronk. Beetje atypische wijn, we zijn niet zeker of het wel degelijk Riesling is. Waarschijnlijk malolactische gisting gekregen. Interessant.
Geen etiket, wel een handgeschreven briefje van grootvader met wat summiere informatie.
Pittermännchen, Fa. Schnell (Nahe), ca 1998
Pittermänchen is een Grosse Lage in Dorsheim (Nahe) (lees ook hier). Over de wijnmakers “Fa. Schnell” is geen informatie meer te vinden.

9- Georg Breuer Berg Rottland Riesling Auslese 2001
Goudgeel. Frisse neus met citruszeste, floraal. Beetje wax en kruidigheid, noten, aardsheid, zwarte thee en zwarte bessen. De neus doet niet meteen aan een zoete wijn denken: geen rijp fruit, geen honing.
Zoete aanzet, in de mond wel degelijk rijp en rijk, fruit. Aanhoudende zuren van begin tot einde. Groene citrus,, limoen. Dense materie, vol en romig in de mond, krachtig, met saliniteit aan de lippen. Heerlijke wijn, maar een tikje minder complex.

10- Martin Müllen Kröver Letterlay Riesling Auslese 2001
Intens goudgeel. 
Rokerig, mineraal, gekonfijt fruit, perzik en pitvruchten. Rabarbertaartje, biscuit en gebak. Ook fijne kruiden, munt en dragon (de pauze naar de tuin bracht inspiratie hier). Complexe neus, penetrant en intens. 
Frisse zuren en overrijp tropisch fruit en groene kruiden. Warm, breed, exotisch. Karamel en babelutte op het midden. Da wordt de wijn wat plomp, siroperig en vermoeiend.
Een Auslese in een rijpe en rijke stijl, krachtig en dicht, maar ook wat vermoeiend.

Stefaan contacteerde de wijnbouwer: de Letterlay 2001 van Müllen is inderdaad op Beerenauslese-niveau wat Oechle-waarde betreft, en dat verklaart dat smeuïge, wat ‘dikkere’ mondgevoel. Die predikaten lopen door de opwarming van de aarde heel erg door elkaar, zodat het erg moeilijk wordt om Spätlese van Auslese te onderscheiden. Elke wijnbouwer zal het wat invullen naar de stijl die hij voor deze categorie beoogt. Martin Müllen vond dat de 2001 wat te weinig gevuld was voor BA, een “te kleine BA”.

11- Reinhold Haart Piesporter Goldtröpfchen Riesling Auslese 2002
Licht citroen- tot goudgeel.
Aristocratische neus, bloemetjes, rokerig, mineraal, ingelegd citrusfruit. Kruisbessen en cassis. Mokka en koffie, karamel. 
Delicaat en gebalanceerd, fijne zuurtjes, heel precies, met rijp maar niet overrijp fruit. Kruidig en prikkelend. Vol en verfijnd.
Afdronk ziltig, verfijnd, niet de grote lengte maar heel subtiel. Heerlijke genietwijn. De derde topper van de degustatie.

 

12- Staffelter Hof Kröver Steffensberg Riesling Auslese 2003

Goudgeel naar oranje. 
Boenwas, kaarsvet, wat oxidatie?. Muffigheid, kelder, paddenstoelen, oude sinaas, nootjes, bruine appel. 
Zuurtjes en rijp opgelegd fruit met groene kruiden. Stevige structuur, gelaagd, breed, met nogal wat bitters op het einde. Lactisch, rijp en weelderig, maar moeilijk te plaatsen. Heel ver geëvolueerd in vergelijking met andere, oudere wijnen vandaag.

 

 

13- Karthäuserhof Eitelsbacher Karthäuserhofberg Riesling Auslese 2004
Licht stro- tot citroengeel.
Citroen, limoen, mineraal, rokerig. Perzik, pitfruit, appeltjes. Delicaat aroma, dat erg jong aandoet.
Veel citrus in de mond, zeste, lichtheid. Opliftende fruitzuren zorgen voor een heel fris mondgevoel. Citrusgedreven, precieze en verfijnde zuurstructuur.
Verfrissend, zuiverend, lichtvoetig en gestructureerd. Schitterend glas wijn, voor mij de beste van de reeks.

 

14- Van Volxem Altenberg Alte Reben Riesling Auslese 2006
Koper- tot goudgeel.
Stoffig, Botrytis, paddenstoel, rijpingstonen. Lactisch: yoghurt en wei. Nootjes en kelder, natte gazetten. Kweepeer, honing.
Subtiele aanzet met overrijp fruit, wel goede zuurstructuur. Lactisch, yoghurtdessert. Breed, voluptueus, romig.
Klassieke dessertwijn, de meest uitgesproken “Auslese” van de reeks. Lange filmende afdronk met heel rijp fruit.
Goed maar net niet top.

Een paar mooie kazen en een opmerkelijke, fijne en lekkere Gewürztraminer “edel zoet” 2015 van Domein Steenberg (Limburgse landwijn, NL) sluit de degustatie af.

Enkele conclusies:

Stefaan schrijft op Facebook:
De geur van wijn en kaas hangt nog in de woonruimte, de proeverij van gerijpte Riesling Auslese (tussen de 42 en 14 jaar oud) is afgelopen en zindert na. Wat een rijkdom aan aroma’s zijn de revue gepasseerd, magnifiek! Ik vind dit grootse wijnen.
Er waren heel precieze wijnen bij met de verfijnde structuur van kant, alle aroma’s mooi gescandeerd en gearticuleerd, er waren wijnen bij met meer siropig mondgevoel waarin een veelheid aan aroma’s krioelden, maar door elkaar, wilder, met veel fond.
Dit is mijn top 5 (zie onderstaande foto), al hoort de Karthäuserhof Eitelsbacher Karthäuserhofberg Auslese 2004 er eigenlijk ook bij, jong beestje nog maar met zoveel precisie, puurheid en finesse, heel eigen Ruwer-stijl.

De top vijf van Stefaan Soenen

De top vijf van Peter:
Reinhold Haart Piesporter Goldtröpfchen Riesling Auslese 2002: “Moezel op zijn uniekst en best: mineraal, fruit, strak en toch volume. Love it. Wine of the Night!”
Martin Müllen Kröver Steffensberg Riesling Auslese 1993: “knap en fijne wijn, blijft lang en consequent in de afdronk. Heel levendig, met diepte en potentieel.”
Mönchhof Erdener Prälat Riesling Auslese 1990: “complete wijn, nu al klaar maar kan nog mee.”
Karthäuserhof Eitelsbacher Karthäuserhofberg Riesling Auslese 2004: “heel precies en slank, geen breedte, mooi maar eerder Spätlese dan Auslese. Wil dit binnen 10 jaar nog eens proberen.”
Georg Breuer Berg Rottland Riesling Auslese 2001 :“heel mooi, evenwichtig, niet extra gelaagd maar gewoon heel lekker glas, love it.”

Mijn eigen top drie bestond uit de
Karthäuserhof Eitelsbacher Karthäuserhofberg Riesling Auslese 2004
Reinhold Haart Piesporter Goldtröpfchen Riesling Auslese 2002
en de
Martin Müllen Kröver Steffensberg Riesling Auslese 1993.

Twee meer “recentere” wijnen in mijn persoonlijke favorietenlijstje…
Het is inderdaad verrassend hoe goed Ausleses oud kunnen worden.
Maar het is evengoed niet te onderschatten hoe mooi ook al Ausleses met “amper” een tiental jaar op de teller zich kunnen manifesteren.
Ondanks de hoge scores die vandaag werden uitgedeeld, ben ik er meer en meer van overtuigd dat we van de “idee-fixe van de rijping” wat moeten afstappen. Rieslingwijnen zijn weliswaar gebaat zijn met enkele jaren kelderrust, en wijnen met meer restsuikers mogen gerust wat langer in de kelder, maar we moeten daar nu ook niet teveel in overdrijven.
Wellicht waren enkele van de subtoppers vandaag een paar jaren geleden op hun hoogtepunt, zònder stoffigheid en paddenstoelen in de neus. Zuiverheid, fruit, inhoud en een goede zuurbalans blijven voor mij de belangrijkste kwaliteitskenmerken van rieslingwijnen, op elk niveau van zoetheid.

Desalniettemin: een geweldig mooie degustatie. Riesling Auslese behoort tot de edelste wijnen ter wereld.
Heel veel dank aan Stefaan Soenen en aan alle proevers rond de tafel!!

|m|

Lees ook: De grote gerijpte Auslese degustatie – 29 april 2018 (deel 1)