Tags

, , , ,

Kommer en kwel, zo begonnen de vorige artikeltjes over de Nahe.
Hier, bij Weingut von Racknitz, is dat helemaal het geval. En jammer genoeg niet omdat er weinig oogst was in 2017.

Luise Freifrau von Racknitz.
Vrouw van adel, met een stamboom die minstens tot de 12de eeuw teruggaat.
Haar Weingut, vlakbij de ruïne van Kloster Disibodenberg, draagt de sporen van dat verre verleden. Een hoeksteen in de muur, ingebeiteld jaartal: 1608.
De wijngaard op Disibodenberg is even historisch. Sporen duiden op Romeinse aanwezigheid, waarbij wijnstokken op de zuidelijke helling werden aangeplant.
Geschriften bewijzen dat hier sinds de 11de eeuw onafgebroken wijngaarden zijn geweest.
De kloosterruïne en de wijngaarden komen in 1753 in bezit van de familie von Racknitz.
Diezelfde familie was in 1930 een van de oprichters van “Verein der Naturwein-Versteigerer an der Nahe e.V.“, de voorloper van het huidige VDP.

“1608”

Toch is het allemaal geen rozengeur en maneschijn. Integendeel, het verhaal van Luise von Racknitz is eerder treurig en jammerlijk.

Geschiedenis

In 2002 neemt Luise Freifrau von Racknitz het domein over na haar opleiding wijnbouw in Geisenheim.

Het lot brengt haar in 2003 samen met haar eerste echtgenoot, die na een carrièreswitch haar richting uit gestuurd wordt. Het wijngoed zit dan volledig in het slop. Er is nood aan verregaande vernieuwing en investering. Er moet geïnvesteerd worden in nagenoeg alles: elke machine en elk werktuig moet vervangen worden, heel de kelderuitrusting is verouderd en versleten. Wat er aanwezig is, is rijp voor een museum. De meest recente tractor dateert van 1971…
Maar ze gaan er voor en samen brengen ze het voor elkaar om terug richting top te mikken. Met succes: Weingut von Racknitz wordt een cultdomein. De eigenzinnige wijnmaakster maakt wijnen zoals die niet in de Nahe geproduceerd werden: vol, romig en krachtig, met een heel eigen stijl, onder andere door de wijnen een lang verblijf op droesem mee te geven.

Maar dan keert het tij. De combinatie gezin, huwelijk, kinderen en werk draait niet meer zoals het moet. Een scheiding, jonge kleine kinderen om voor te zorgen, geen tijd meer om in de wijngaard te werken en geen zin meer om nog verder te investeren.
2015 was de laatste oogst waarvan Luise wijn maakte. De druiven van 2016 liet ze hangen, de vogels deden zich er aan te goed. Er was immers geen plaats meer in de kelder om meer flessen te stockeren, want niemand hield zich bezig met de verkoop. In 2017 verkocht ze alle druiven van heel de oogst.
Enkele maanden geleden hakte ze de knoop door en nam ze een moeilijke beslissing: ze verkocht alle haar wijngaarden aan het nabijgelegen Weingut Klostermühle Odernheim.
Een kort berichtje op haar Facebook pagina bevestigt de notariële overname.
Als het geluk haar wat meezit – want blijkbaar is de afspraak hieromtrent nog niet helemaal beklonken – mag ze in de toekomst in samenwerking met dit wijndomein op “haar” manier van de druiven van “haar” Disibodenberg “haar” wijn maken. “Want ze weten niet hoe dat moet“, zucht ze gelaten.
In elk geval eindigt hiermee het verhaal van Weingut von Racknitz meer dan waarschijnlijk voor altijd.

Disibodenberg © Facebook pagina  Luise von Racknitz

Filosofie van wijnmaken

Er zat nochtans potentieel in de manier van wijnmaken en daardoor in de wijnen van von Racknitz.
Sinds de heropstart in 2003 wordt besloten om radicaal het gebruik van artificiële onkruidbestrijdingsmiddelen te bannen en conversie naar organische wijnbouw op te starten. Geen certificatie, die streven ze niet na, want ze willen de vrijheid behouden om in geval van uiterste nood toch te kunnen ingrijpen waar nodig. Ondertussen gebruiken ze eigen compost, venkelpreparaten, kaliumsilicaat, en alles wat in de biologische landbouw gebruikelijk is. Maar dus niet dogmatisch.

De oogst gebeurt manueel, in verschillende oogstdoorgangen. De eerste oogstgang is voor de Gutswein, de basiswijn. Bij de tweede oogstdoorgang gaat men de bodemherkomst van de verschillende wijnen benadrukken. De derde oogst is dan voor de Einzellagen of grand cru’s.
Alle wijnen, van basis tot Lagenwein, wordt op nagenoeg dezelfde manier in de kelder behandeld.
Opvoeding op edelstaal, na een lange maceratie op de schil, soms tot twee dagen als de oogst gezond is en dit toelaat. Vergisting steeds spontaan met eigen gisten.
De wijnen blijven dan lang, minstens negen maanden maar eerder een tot twee jaar op hun fijne droesem (sur lie) zonder verdere manipulaties. Als Luise gelooft dat de wijnen klaar zijn, worden ze gefilterd en gebotteld. “We laten ons niet opjagen door wijnschrijvers die hun boeken voor een bepaalde datum willen uitgeven“.

De degustatie

In Odernheim am Glan gaat een smal bosweggetje richting Klosterruine Disibodenberg. Als er een tegenligger moet passeren, is het wat puzzelen om elkaar voorbij te laten. Tussen hoge donkere bomen gaat de weg tot aan de parking aan de ruïne van het eeuwenoude klooster. Of nee, wacht, je kan nog even enkele meter verder. Daar hangt een uithangbord: Weingut von Racknitz. Een oud hoevegebouw, een grote binnenplaats met kasseien, hoge poorten, luikjes aan de ramen. Een hond kondigt luid onze aankomst aan.
Van op een hoge trap vraagt onze gastvrouw ons even geduld te hebben.

Luise weet haar gevoelens goed te verbergen. Ze ontvangt ons professioneel – na heel hard aandringen kregen we deze afspraak – en verzorgt voor ons een kleine maar mooie degustatie op het terras van het domein.
Ik vertel haar dat ik op ProWein 2017 zo onder de indruk was van een van haar wijnen: vom Vulkangestein 2015. De wijn maakte toen deel uit van een Masterclass “Female Winemakers“. Ze herinnert zich die dag nog goed, zegt ze. Ze was helemaal met de trein van Odernheim naar Düsseldorf gereisd, heel vroeg op, hoogzwanger van haar derde kindje. Om dan op die chaotische, veel te drukke en rumoerige degustatie gefrustreerd te moeten aanhoren dat men verkeerde dingen over haar wijn vertelt. Eigenlijk is ze wel blij dat ik net omwille van die degustatie nu hier ben. “Dan is er toch bij iémand iets blijven hangen”, zegt ze glimlachend.

Luise selecteert voor ons vier wijnen uit haar wijnlijst.

Riesling trocken vom Vulkangestein 2014. Deze wijn is afkomstig van de Schlossböckelheimer Königsfels, Traisen Rotenfels en Niederhäuser Klamm, waarvan de bodems, zoals de naam van de wijn doet vermoeden, uit verschillende soorten vulkanische gesteente (rhyoliet, porfier, melafier) bestaan.
Fijne minerale stijl, wat lactisch, droesem in de neus. Spicy, kruiden, kalk, curry. Eerst is het fruit wat moeilijk te vinden, later wat meer witte steenvruchten, perzik.
Droog, peperig en pikant in de mond, veel materie, hoog in zuren maar van een heel fijne elegante soort, mineraal. Droog en intens in afdronk.

Riesling trocken vom Kieselstein 2014: van de wijngaard vlakbij het wijngoed. De enige die niet steil is, zegt Freifrau von Racknitz. Een hoog gehalte aan kiezels in de bodem, u had het wellicht al geraden.
Rokerig, mineraal, Sponti-neus, met wat meer fruit hier: boomfruit, ananas. Weer die peperigheid in de mond, kruidig, zuren zijn hoog maar door de romigheid in deze wijn stoort dat niet. Rijper, misschien al tikje oxidatief, maar mooi, en weer in de eigen stijl van het huis.

Riesling trocken vom Vulkangestein 2015: Interessante en complexe neus met wat groen, Sponti, iets hout. Strak, rijk en vol. Mooie, speciale stijl van Riesling. Citrus, pompelmoes, met heel verfrissende zuren. Lange afdronk,met citroenzuurtjes, melkroom, pompelmoesschilletjes, harmonische zuren die blijven doorgaan. Mooi!
Ik weet terug waarom ik zo onder de indruk was op Prowein vorig jaar.

Odernheimer Kloster Disibodenberg Riesling trocken 2013, de grand cru van het huis. Op de 7 ha van de Disibodenberg staan de wijnen aangeplant op boven elkaar aangelegde terrassen, die soms tot bijna een kilometer lang zijn. Zuidelijke steile helling met leisteen en verweerde zandsteen om de warmte op te slaan.
Rijk, intens en boeiend in de neus, met wat evolutie: koffie, nootjes, karamel, firne. Volle wijn met tikje restzoet, sappig, goed gebalanceerd, citrus, appel, rijper fruit. Lange afdronk met veel reserve. Saliniteit. Grote wijn!

Als we zeggen dat we de dag voordien bij Dönnhoff waren en dat hier zowat de tegenovergestelde stijl van wijn wordt gemaakt, beaamt Luise dat en is ze er duidelijk fier en trots op. Het verschil tussen de fijn-delicate wijnen bij Dönnhoff en deze stevige, volle, intens krachtige Rieslings kan inderdaad niet groter zijn. Maar deze wijnen verdienen zeker ook hun plaats, meer nog, ze kunnen onvergetelijk mooi zijn en moeten gastronomisch ook geweldig inzetbaar zijn.

© Anty Fung, Facebook

Een persoonlijke noot tot slot, waarbij ik Luise Freifrau von Racknitz nog het allerbeste wil toewensen, en ik hoop dat ze in haar nieuwe leven rust, plezier en voldoening vindt. En ook dat haar Disibodenberg Riesling kan blijven voortbestaan, dat ze op “haar” manier “haar” wijn van “haar” druiven kan blijven produceren.
Het ga u goed, Luise!

|m|

Bron: Interview Piero Sini

Advertenties